Posts Tagged With: કબીર

સ્વભાવ વિષે – કબીરવાણી


*
(૫૭૭) જૈસા અન્ન જળ ખાઈયે, તૈસાહિ મન હોય,
જૈસા પાની પીજીયે, તૈસી બાની હોય.
*
(૫૭૮) જૈસા ઘટ તૈસા મતા, ઘટ ઘટ ઓર સ્વભાવ,
જા ઘટ હાર ન જીત હય, તા ઘટ બ્રહ્મા સમાવ.
*
(૫૭૯) સુનિયે ગુન કી બાતાં, અવગુણ લીજીયે નાય,
હંસ ક્ષીર કું ગ્રહત હય, નીર સો ત્યાગે જાય.
*
(૫૮૦) કામી, ક્રોધી, લાલચી, ઈન સે ભક્તિ ન હોય,
ભક્તિ કરે કોઈ સુરવા, જો જાત વરન કુલ ખોય.
*
(૫૮૧) પંડિત ઓર મસાલચી, દોનોં સુંજે નાહિ,
ઓરન કો કરે ચાંદના, આપ અંધેરા માંહિ.
*
(૫૮૨) નિર્પક્ષકો ભક્તિ હય, નિર્મોહકો જ્ઞાન,
નિર્દ્વન્દીકો મુક્તિ હય, નિર્લોભી નિર્વાણ.
*
(૫૮૩) ભુખ ગઈ ભોજન મિલે, થંડ ગઈ કબાય,
જોબન ગયો ત્રીયા મિલે, તાકો આગ લગાય.
*
(૫૮૪) જ્યું ગુંગાકે સેનકો, ગુંગાહિ પયછાને,
ત્યું જ્ઞાનીકે જ્ઞાનકો, જ્ઞાની હોય સો જાને.
*
(૫૮૫) માંગન કો ભલો બોલનો, ચોરન કો ભલી ચપ,
માલી કો ભલો બરસનો, ધોબી કો ભલી ધપ.
*
(૫૮૬) ધોતિ પોતિ વિનતી, ગુરૂ સેવા સંત સંગ,
એ ઓરન સે ન બને, ખાજ ખુજાવત અંગ.
*
(૫૮૭) તીન તાપમેં તાપ હય, તીન કા અનંત ઉપાય,
અધ્યાત્મ તાપ મહાબલિ, સંત બીના નહી જાય.
*
(૫૮૮) લીખના પઢના ચાતુરી, એ સબ બાતાં સહેલ,
કામદહન મન વશ કરન, ગગન ચઢન મુશ્કેલ.
*
(૫૮૯) જ્ઞાની મૂલ ગમાઈયાં, આપે ભયા કરતા,
તાતે સંસારી ભલા, મનમેં રહે ડરતા.
*
(૫૯૦) કામી લજ્યા ન કરે, મન માને યું લાડ,
નીંદ ન માંગે સાથરો, ભુખ ન માંગે સ્વાદ.
*
(૫૯૧) ભુખ લગી તબ કછુ નહી સુઝે, ધ્યાન જ્ઞાન સબ રોટીમેં,
કહત કબીરા સુન ભાઈ સાધુ, આગ લગો એ પોઠીમેં.

Categories: કબીરવાણી | Tags: | Leave a comment

જ્ઞાની અને અજ્ઞાની વિષે – કબીરવાણી


*
(૫૪૩) ઉજડ ઘરમેં બેઠકે, કિસકા લીજે નામ,
સાકુંઠ કે સંગ બેઠકે, ક્યું કર પાવે રામ.
*
(૫૪૪) સાકુંથ સાકુંથ કહા કરો, ફિટ સાકંથકો નામ,
તેહીસે સુવર ભલો, ચોખો રાખે ગામ.
*
(૫૪૫) હરિજનકી કુટીયાં ભલી, બુરી સાકુંથકી માય,
વોહ બેઠી હરિગુન સુને, વાં નિંદા કરત દિન જાય.
*
(૫૪૬) હરિજનકી લાતા ભલી, બુરી સાકુંથ કી બાત,
લાતોમેં સુખ ઉપજે, બાતે ઈજ્જત જાત.
*
(૫૪૭) સાકુંથ ભલેહી સરજ્યા,
પર નિંદા કરંત,
પરકો પાર ઉતારકે, આપહી નર્ક પરંત.
*
(૫૪૮) જે રીતી સંતો તજે, મુંઢ તાહિ લલચાય,
નર ખાય કર ડારે, તો શ્વાન સ્વાદ લે ખાય.
*
(૫૪૯) હરિજન આવત દેખકે, મોંહડો સુક ગયો,
ભાવ ભક્તિ સમજ્યો નહિ, મુરખ ચુક ગયો.
*
(૫૫૦) મખિયાં ચંદન પરહરે, જહાં રસ મિલે તહાં જાય,
પાપી સુને ન હરિ કથા, ઉંઘે કે ઉઠ જાય.
*
(૫૫૧) ભક્ત ભગવંત એક હય, બુજત નહિ અજ્ઞાન,
શિશ ન નાવે સંતકો, બહોત કરે અભિમાન.
*
(૫૫૨) પુર્વ જનમ કે ભાગસે, મિલે સંત કો જોગ,
કહે કબીર સમજે નહિ, ફિર ફિર ઈચ્છે ભોગ.
*
(૫૫૩) જહાં જૈસી સંગત કરે, તહાં તૈસા ફલ ખાય,
હરિમારગ તો કઠન હય, ક્યું કર પેઠા જાય.
*
(૫૫૪) જ્ઞાનીકો જ્ઞાની મિલે, તબ રસ કી લૂટા લૂટ,
જ્ઞાની કો અજ્ઞાની મિલે, તો હોય બડી માથાકૂટ.
*
(૫૫૫) કાજળ તજે ન શ્યામતા, મુખટા તજે ન શ્વેત,
દુરીજન તજે ન કુટિલતા, સજ્જન તજે ન હેત.
*
(૫૫૬) હરદી જરદી ના તજે, ખટરસ તજે ન આમ,
ગુણીજન ગુનકો ન તજે, અવગુણ તજે ન ગુલામ.
*
(૫૫૭) દુરિજન કી કરૂણા બુરી, ભલો સજ્જન કો ત્રાસ,
સુરજ જબ ગરમી કરે, તબ બરસન કી આશ.
*
(૫૫૮) કછુ કહા નીચ ન છેડીયે, ભલો ન વાંકો સંગ,
પથ્થર ડારે કિચમેં, તે ઉછલી બીગાડે અંગ.
*
(૫૫૯) ખુડિયા તો ધરતી ખમે, કાટ ખમે વનરાય,
કઠન બચન તો સાધુ ખમે, દરિયા નીર સમાય.
*
(૫૬૦) તરવર કદી ન ફળ ભખે, નદી ન સંચે નીર,
પરમારથ કે કારને, સંતો ઘસે શરીર.
*
(૫૬૧) તરવર સરવર સંતજન, ચૌથા બરસે મેહ,
પરમારથ કે કારને, ચારોં ધર્યા દેહ.
*
(૫૬૨) ચંદા સુરજ ચલત ન દીસે, બઢત ન દીસે બેલ,
હરિજન હર ભજતા ન દીસે, એ કુદરતકા ખેલ.
*
(૫૬૩) સાધ સતી ઓર સુરવા, જ્ઞાની ઓર ગજદંત,
એ તો નિકસે બહોરહિ, જો જુગ જાય અનંત.
*
(૫૬૪) ભગત બીજે પલટે નહી, જો જુગ જાય અનંત,
જહાં જાય તહાં અવતરે, તોય સંતકા સંત.
*
(૫૬૫) દાઘ જ લાગા નીલ કા, સો મન સાબુ ધોય,
કોટ કલ્પ તક સમજાઈએ, કઉવા હંસ ન હોય.
*
(૫૬૬) કપટી કદી ન ઓધરે, સો સાધન કો સંગ,
મુજ પખાલે ગંગમેં, જ્યું ભીંજે ત્યું તંગ.
*
(૫૬૭) સજ્જનસે સજ્જન મિલે, હોવે દો દો બાત,
ગધાસે ગધા મિલે, ખાવે દો દો લાત.
*
(૫૬૮) જો જાકો ગુન જાનત, તો તાકો ગુન લેત,
કોયલ આમલી ખાત હય, કાગ લિંબોરી લેત.
*
(૫૬૯) ખાંડ પડી જો રેતમેં, કીડી હો કર ખાય,
કુંજર કહાડી ના શકે, જો કોટી કરે ઉપાય.
*
(૫૭૦) જામેં જીતની બુદ્ધિ, તિતના વોહ કર બતાય,
વાકો બુરા ન માનીયે, બહોત કહાંસે લાય.
*
(૫૭૧) જલ જ્યું પ્યારી માછલી, લોભી પ્યારા દામ,
માત પ્યારા બાળકા, ભક્તિ પ્યારી રામ.
*
(૫૭૨) ચાતુર કો ચિન્તા ઘની, નહિ મુરખ કો લાજ,
સર અવસર જાને નહિ, પેટ ભરેંસે કાજ.
*
(૫૭૩) કંચન કો કછુ ના લાગે, અગ્નિ ન કીડા ખાય,
બુરા ભલા હો વૈશ્નવા, કદી ન નર્કે જાય.
*
(૫૭૪) બહેતા પાની નિર્મલા, બન્ધા ગન્ધા હોય,
સાધુ તો રમતા ભલા, દાઘ ન લાગે કોય.
*
(૫૭૫) ઈશ્ક, ખુન્નસ, ખાંસી, ઓર પીવે મદ્યપાન,
એ સબ છુપાયા ન છુપે, પ્રગટ હોય નિદાન.
*
(૫૭૬) પ્રીત પુરાની ન હોત હય, જો ઉત્તમસે લાગ,
સો બરસ જલમેં રહે, પથ્થરા ન છોડે આગ.

Categories: કબીરવાણી | Tags: | Leave a comment

સદવર્તન, બ્રાહ્મણ અને પંડિત વિષે – કબીરવાણી


*
(૫૦૭) ના કછુ કીયા ના કર શકા, ન કરને જોગ શરીર,
જો કછુ કીયા સો હરિ કીયા, તા તે ભયે કબીર.
*
(૫૦૮) સાચ બરાબર તપ નહીં, જુઠ બરાબર પાપ,
જાકે હ્રદય સાચ હય, તાકે હ્રદય આપ.
*
(૫૦૯) બ્રાહ્મણ ગુરૂ જગત કે, સંતન કે ગુરૂ નાહિ,
ઉલટ પલટ કર દુબયા, ચાર બેદકે માંહિ.
*
(૫૧૦) ચાર બેદ પઢવો કરે, હરિસે નાહિ હેત,
માલ કબીરા લે ગયા, પંડિત ઢુંડે ખેત.
*
(૫૧૧) પઢિ ગુનિ પાઠક ભયેં, સમજાયા સબ સંસાર,
આપન તો સમજે નહિં, વૃથા ગયા અવતાર.
*
(૫૧૨) પઢિ ગુનિ બ્રાહ્મણ ભયેં, કિર્તી ભઈ સંસાર,
બસ્તુકી સમજન નહિ, જ્યું ખર ચંદન ભાર.
*
(૫૧૩) પઠન ગુનત રોગી બયેં, બડ્યા બહોત અભિમાન,
ભિત્તર તાપ જગતકી, ઘડી ન પડતી શાંન.
*
(૫૧૪) પઢે ગુંને સબ બેદકો, સમજે નહિ ગમાર,
આશા લાગી ભરમકી, જ્યું કરોલિયાકી જાર.
*
(૫૧૫) પંડિત પઢતે બેદકો, પુસ્તક હસતિ લાડ,
ભક્તિ ન જાણી રામકી, સબે પરિક્ષા બાદ.
*
(૫૧૬) પઢતે ગુનતે જનમ ગયો, આશા લાગી હેત,
ખોય બીજ કુમતને, ગયા જ નિર્ફળ ખેત.
*
(૫૧૭) સંસ્કૃત હિ પંડિત કહે, બહોત કરે અભિમાન,
ભાષા જાનકે તર્ક કરે, સો નર મુઢ અજ્ઞાન.
*
(૫૧૮) આતમ દ્રષ્ટ જાને નહિ, નાહવો પ્રાતઃકાલ,
લોક લાજ લીયો રહે, લાગો ભરમ કપાલ.
*
(૫૧૯) તિરથ વ્રત સબ કરે, ઉંડે પાણી ન્હાય,
રામ નામ નહિ જપે, કાળ ગ્રસે જાય.
*
(૫૨૦) કાશી કાંઠે ઘર કરે, ન્હાવે નિર્મળ નીર,
મુક્ત નહિ હરિનામ બિન, યું કહે દાસ કબીર.
*
(૫૨૧) મછિયાં તો કુલંધિયા, બસેં હય ગંગા તીર,
ધોવે કુલંધ ન જાય, રામ ન કહે શરીર.
*
(૫૨૨) જપ તપ તિરથ સબ કરે, ઘડી ન છાંડે ધ્યાન,
કહે કબીર ભક્તિ બિના, કબૂ ન હોય કલ્યાન.
*
(૫૨૩) કો એક બ્રહ્મન મશ્કરા, વાકો ન દીજે દાન,
કુટુંબ સહિત નર્કે ચલા, સાત લિયે જજમાન.
*
(૫૨૪) કબીર! પંડિતકી કથા, જૈસી ચોરકી નાવ,
સુનકર બેઠે આંધળા, ભાવે તહાં બિલમાવ.
*
(૫૨૫) કામ, ક્રોધ, મદ, લોભકી, જબલગ મનમેં ખાન,
તબલગ પંડિત મુરખ હી, કબીર એક સમાન.
*
(૫૨૬) પઢ પઢ ઓર સમજાવહી, ન ખોજે આપ શરીર,
આપહી સંશયમેં પડા, યું કહે દાસ કબીર.
*
(૫૨૭) ચતુરાઈ પોપટ પઢી, પડા સો પિંજર માંહી,
ફીર પરમોઘે ઓરકો, આપણ સમજે નાહી.
*
(૫૨૮) હરિગુણ ગાવે હરખકે, હિરદે કપટ ન જાય,
આપન તો સમજે નહી, ઓર હી જ્ઞાન સુનાય.
*
(૫૨૯) ચતુરાઈ ચુલે પડો, જ્ઞાનકો જમરા ખાઓ,
ભાવ ભક્તિ સમજે નહી, જાન પલો જલ જાઓ.
*
(૫૩૦) લીખના પઢના ચાતુરી, એ સબ બાતાં સહેલ,
કામ દહન મન વશકરન, ગગન ચઢન મુશ્કેલ.
*
(૫૩૧) જ્ઞાની ગાથા બહુ મિલે, કવિ પંડિત એક,
રામ રાતા ઓર ઈંદ્રિ જીતા, કોટી મધે એક.
*
(૫૩૨) તારા મંડળ બેઠકે, ચંદ્ર બડાઈ ખાય,
ઉદય ભયા જબ સુર્યકા, સબ તારા છુપ જાય.
*
(૫૩૩) કુલ મારગ છોડા નહી, રહા માયામેં મોહ,
પારસ તો પરસા નહી, રહા લોહ કા લોહ.
*
(૫૩૪) પોથી પઢ પઢ જગ મુવા, પંડિત ભયા ન કોય,
અઢાઈ અક્ષર પ્રેમકા, પઢે સો પંડિત હોય.
*
(૫૩૫) આત્મ તત્વ જાને નહી, કોટી કથે જ્ઞાન,
તારે તિમિર ભાગે નહી, જબ લગ ઉગે ન ભાંન.
*
(૫૩૬) મેં જાનું પઢવો ભલો, પઢનેસે ભલો યોગ,
રામ નામ સે દીલ મીલા, ભલે હી નિંદે લોગ.
*
(૫૩૭) સમજન કા ઘર ઓર હય, ઔરોંકા ઘર ઓર,
સમજ્યા પીછે જાનીયે, રામ બસે સબ ઠોર.
*
(૫૩૮) અજહુ તેરા સબ મિટે, જો ગુરૂમુખ પાવે ભેદ,
પંડિત પાસ ન બેઠીયે, બેઠ ન સુનિયે વેદ.
*
(૫૩૯) કબીર! યે સંસાર કુ, સમજાવું કંઈ બાર,
પુછ જ પકડે ભેંસકા, ઉતર્યા ચાહે પાર.
*
(૫૪૦) રાશ પરાઈ રાખતાં, ખાયા ઘરકા ખેત,
ઔરોંકુ પરમોઘતા, મુંહસે પડસી રેત.
*
(૫૪૧) મન મથુરા દીલ દ્વારકા, કાયા કાશી જાન,
દસમે દ્વારે હય દેહરા, તામેં જોત પીછાન.
*
(૫૪૨) હરિ હી સમકો ભજે, હરકો ભજે ન કોય,
જબ લગ આશ શરીરકી, તબ લગ દાસ ન હોય.

Categories: કબીરવાણી | Tags: | 1 Comment

કર્મ અને તેના ફળ વિષે – કબીરવાણી


*
(૪૭૯) કહેતા હય કરતા નહિં, મુહકા બડા લબાર,
કાલા મુંહ લે જાયગા, સાહેબ કે દરબાર.
*
(૪૮૦) કથની કથી તો ક્યા ભયા, કરણી નહિ કરાય,
કાલબુતકા કોટ જ્યું, દેખત હી દેહ જાય.
*
(૪૮૧) કહેના મીઠી ખાંડ સી, કરના બિખ કી લોય,
જ્યું કહેની ત્યું રહેન રહે, તો બિખકા અમૃત હોય.
*
(૪૮૨) જૈસી બાની મુખ કહે, તૈસી ચાલે નાહિ,
મનુષ્ય નહિ વે શ્વાન હય, બાંધે જમપુર જાહિ.
*
(૪૮૩) કથની બકની છોડ દે, રહેની સે ચિત્ત લાય,
નિરખી નીર પીયે બિના, કબહુ પ્યાસ ન જાય.
*
(૪૮૪) કથતે બકતે પચ ગયે, મુરખ કોટ હજાર,
કથની કાચી પડ ગઈ, રહેની રહી સો સાર.
*
(૪૮૫) જૈસી બાની મુખ કહે, તૈસી ચાલે ચાલ,
સાહેબ સંગ લાગા રહે, તબ હી હોય નેહાલ.
*
(૪૮૬) કથની કરે સો પુત હમારા, બેદ પઢે સો નાતી,
રહેણી રહે સો ગુરૂ હમારા, હમ હય તાકૈ સાથી.
*
(૪૮૭) કુલ કરણી છુટે નહિં, જ્ઞાન હિ કથે અગાધ,
કહે કબીર તા દાસકો, મુખ દેખે અપરાધ.
*
(૪૮૮) રહેણી કે મેદાનમેં, કથની આવે જાય,
કથની પીસે પિસના, રહેણી અમલ કમાય.
*
(૪૮૯) એરણ કી ચોરી કરે, કરે સુઈકા દાન,
ઉંચા ચઢ કર દેખતે, કૈતિક દૂર વિમાન.
*
(૪૯0) મનમાં હી ફુલા કરે, કરતા હું મય ધરમ,
કોટ કરમ શિરપે ધરે, એક ન ચિન્હે બ્રહ્મ.
*
(૪૯૧) તિરથ ચલા નહાનેકો, મન મેલા ચિત્ત ચોર,
એકહુ પાપ ન ઉતરા, લાયા મન દસ ઓર.
*
(૪૯૨) નાહ્યે ધોયે ક્યા ભયો, મનકો મેલ ન જાય,
મીન સદા જલમેં રહે, ધોવે કલંધ ન જાય.
*
(૪૯૩) જૈસી કરણી આપકી, તૈસાહિ ફળ લે,
કુંડે કરમ કમાય કે, સાંઈયાં દોષ ન દે.
*
(૪૯૪) રામ ઝરૂખે બેઠકે,સબકા મુજરા લેત,
જીસકી જૈસી ચાકરી, તિનકો તૈસા દેત.
*
(૪૯૫) સાહેબકે દરબારમેં, સાચેકો સિરપાવ,
જુઠા તમાચા ખાયગા, ક્યા રંક ક્યા રાવ.
*
(૪૯૬) સાંઈયાંકે દરબારમેં, કમી કછુ હય નાંહિ,
બંદા મોજ ન પાવહિ, તો ચુક ચાકરી માંહિ.
*
(૪૯૭) સાહેબકે દરબારમેં, ક્યું કર પાવે દાદ?
પહેલે કામ બુરા કરે, બાદ કરે ફરિયાદ.
*
(૪૯૮) દાતા નદી એક સમ,સબ કોઈકો દેત,
હાથ કુંજ જીસકા જૈસા, તૈસાહી ભર લેત.
*
(૪૯૯) કરતા કે તો ગુણ ગણે, અવગુણ એકે નાહિ,
જો દિલ ખોજું આપના, સબ અવગુણ મુજમાંહિ.
*
(૫૦૦) જો તોકો કાંટા બુવે, તોકો તું બો ફુલ,
તોકો ફુલપે ફુલ હય, વાકો કાંટા સૂલ.
*
(૫૦૧) આપન ભલે ઠગાઈએ, ઓર ન ઠગીયે કોઈ,
આપ ઠગાયે સુખ ઉપજે, પર ઠગીયા દુઃખ હોય.
*
(૫૦૨) કહેતા હું કહે જાત હું, દેતા હું હેલા,
ગુરૂકી કરણી ગુરૂ તીરેં, ઓર ચેલાકી ચેલા.
*
(૫૦૩) કબીર! હમ ઘર કીયા, ગલ કટોંકે પાસ,
કરેગા સો પાવેગા, તું ક્યું ફિરે ઉદાસ?
*
(૫૦૪) એક હમારી શિખ સુન, જો તું હુવા હય શેખ,
કરૂં કરૂં તું ક્યા કહે, ક્યા કિયા હય દેખ?
*
(૫૦૫) જબ તું આયો જગતમેં, લોક હસે તું રોય,
ઐસી કરણી ના કરો, કે પીછે હસે સબ કોય.
*
(૫૦૬) જૈસી કથની મેં કથી, તૈસી કથે ન કોઈ,
કરણીસેં સાહેબ મિલે, કથની જુઠી હોય.

Categories: કબીરવાણી | Tags: | Leave a comment

વાણી વિષે – કબીરવાણી


*
(૪૫૬) શબ્દ શબ્દ કહા કરો, શબ્દ કે હાથ ન પાંવ,
એક શબ્દ ઓખડ કરે, એક શબ્દ કરે ઘાવ.
*
(૪૫૭) એક શબ્દ સુખરાસ હય, એક શબ્દ દુઃખરાસ,
એક શબ્દ બંધન કટે, એક શબ્દ પરે ફાંસ.
*
(૪૫૮) એક શબ્દ સુપ્યાર હય, એક શબ્દ કુપ્યાર,
એક શબ્દે સબ દુશ્મન, એક શબ્દે સબ યાર.
*
(૪૫૯) શબ્દ ઐસા બોલીયે, તનકા આપા ખોય,
ઔરનકો શિતલ કરે, આપનકો સુખ હોય.
*
(૪૬૦) શિતલ શબ્દ ઉચ્ચારીયે, અહમ્ આનીયેં નાંહિ,
તેરા પ્રિતમ તુજમેં બસે, દુશ્મન બી તુજ માંહી.
*
(૪૬૧) જે શબ્દે દુઃખ ના લગે, સોહિ શબ્દ ઉચ્ચાર,
તપ્ત મિટી શિતલ ભયા, સોહિ સબ્દ તત્ સાર.
*
(૪૬૨) શબ્દ સરીખા ધન નહિં, જો કોઈ જાને બોલ,
હિરા તો દામે મિલે, પર શબ્દ ન આવે મોલ.
*
(૪૬૩) કઠન બચન બિખસે બુરા, જાર કરે સબ સાર,
સંત બચન શિતલ સદા, બરખે અમૃત ધાર.
*
(૪૬૪) કઉવે કિસકા ધન હરા, કોયલ કિસકો દેત,
મિઠા શબ્દ સુનાય કે, જગ અપના કર લેત.
*
(૪૬૫) મીઠા સબસે બોલીયે, સુખ ઉપજે કછુ ઓર,
એહી વશીકરણ મંત્ર હય, તજીયે બચન કઠોર.
*
(૪૬૬) ગમ સમાન ભોજન નહિ, જો કોઈ ગમકો ખાય,
અમરિખ ગમ ખાઈયાં, દુર્વાસા વિર લાય.
*
(૪૬૭) જીભ્યા જીને વશ કરી, તિને વશ કિયા જહાંન,
નહિં તો અવગુણ ઉપજે, કહે સબ સંત સુજાણ.
*
(૪૬૮) શબ્દ શબ્દ બહુ આંતરા, સાર શબ્દ ચિત્ત દેય,
જો શબ્દે હરિ મિલે, સોહિ શબ્દ ગ્રહિ લેય.
*
(૪૬૯) શબ્દ બહોતહિ સુન્યા, પર મિટા ન મનકા મોહ,
પારસ તક પહોતા નહિં, તબ લગ લોહાકા લોહ.
*
(૪૭૦) શબ્દ હમારા સત્ હય, તુમ મત જાય સરક,
મોક્ષ મુક્ત ફળ ચાહો, તો શબ્દકો લેઓ પરખ.
*
(૪૭૧) શબ્દ મારે મર ગયે, શબ્દે છોડા રાજ,
જીને શબ્દ વિવેક કીયા, તાકા સરિયા કાજ.
*
(૪૭૨) શબ્દ શબ્દ સબ કોઈ કહે, વોહ તો શબ્દ વિદેહ,
જીભ્યા પર આવે નહિં, નિરખ પરખ કર લે.
*
(૪૭૩) શબ્દ બિના સુરતા આંધળી, કહો કહાં કો જાય,
દ્વાર ન આવે શબ્દ કા, ફિર ફિર ભટકા ખાય.
*
(૪૭૪) એક શબ્દ ગુરૂદેવ કા, તાકા અનન્ત બિચાર,
થાકે મુનિજન પંડિતા, ભેદ ન આવે પાર.
*
(૪૭૫) બેદ થકે બ્રહ્મા થકે, થકીયા શંકર શેષ,
ગીતા કો બી ગમ નહિં, જહાં સદગુરૂ કા ઉપદેશ.
*
(૪૭૬) પરખો દ્વારા શબ્દકા, જો ગુરૂ કહે બિચાર,
બિના શબ્દ કછુ ના મિલે, દેખો નયન નિહાર.
*
(૪૭૭) હોઠ કંઈ હાલે નહિં, જીભ્યા ન નામ ઉચ્ચાર,
ગુપ્ત શબ્દ જો ખેલે, કોઈ કોઈ હંસ હમાર.
*
(૪૭૮) લોહા ચુંબક પ્રીત હય, લોહા લેત ઉઠાય,
ઐસા શબ્દ કબીરકા, કાળસેં લેત છોડાય.

Categories: કબીરવાણી | Tags: | Leave a comment

મન વિષે – કબીરવાણી


*
(૪૦૫) મન મેરા પંખી ભયા, જહાં તહાં જાય,
જહાં જૈસી સંગત કરે, તહાં તૈસા ફળ ખાય.
*
(૪૦૬) મન માતા મન દુબલા, મન પાની મન લાય,
મનકો જૈસી ઉપજે, મન તૈસા હો જાય.
*
(૪૦૭) મન મરકટ બન બન ફિરે, કછું નેક ન ઠહેરાય,
રામ નામ બાંધા બિના, જીત ભાવે તિત જાય.
*
(૪૦૮) મન મરકટ મન ચાતુરી, મન રાજા મન રંક,
જો મન હરજીકો મિલે, તો હરજી મિલે નિશંક.
*
(૪૦૯) મન પંખી બિન પંખકા, લખ જોજન ઉડ જાય,
મન ભાવે તાકો મિલે, ઘટમેં આન સમાય.
*
(૪૧૦) સાત સમુદ્રકી એક લહર, ઓર મનકી લહેર અનેક,
કોઈ એક હરિજન ઉબરા, ડુબી નાવ અનેક.
*
(૪૧૧) મનકા બહોત રંગ હય, તલ તલ જૈસા હોય,
એકા રંગ જો રહે, તો કોટી મધે કોય.
*
(૪૧૨) કબૂ મન ગગન ચઢે, કબૂ જાય પાતાળ,
કબૂ મન વરકતા દિસે, કબૂ પાડે જંજાળ.
*
(૪૧૩) મનકે હારે હાર હય, ઔર મનકી જીતે જીત,
પરબ્રહ્મ જો પાઈએ. તો મનહી હોય પ્રતિત.
*
(૪૧૪) કબીર! મન તો એક હય, ભાવે તહાં બિલમાય,
ભાવે હરિ ભક્તિ કરે, ભાવે બિષ કમાય.
*
(૪૧૫) કોટ કરમ પલમેં કરે, એ મન બિખ્યા સ્વાદ,
સતગુરૂ શબ્દ માને નહિ, જનમ ગમાયા ખાદ.
*
(૪૧૬) કબીર! મન બિકારે પડા, ગયા સ્વાદ કે સાથ,
ગુટકા ખાય બજારકા, અબુ ક્યું આવે હાથ.
*
(૪૧૭) પહેલે રાક ન જાનિયા, અબ ક્યું આવે હાથ,
પડ ગયા રાતા ધુરા, બેપારીઓ સાથ.
*
(૪૧૮) મન સબ પર અસ્વાર હય, પેંડા કરે અનન્ત,
મનહિ પર અસ્વાર રહે, કો એક બિરલા સંત.
*
(૪૧૯) કબીર મન મરતક ભયા, દુર્ભળ ભયા શરીર,
પેંડે લાગા હરિ ફિરે, યું કહે દાસ કબીર.
*
(૪૨૦) મન પાની કી પ્રીતડી, પડા જો કપટી લોન,
ખંડ ખંડ હો ગયા, બહોર મિલાવે કોન?
*
(૪૨૧) કાગજ કેરી નાવડી, ઔર પાની કેરા ગંગ,
કહે કબીર કૈસે તિરૂં, પાંચ કુસંગી સંગ.
*
(૪૨૨) સાંધે ઈંદ્રિય પ્રબલકો, જઈસે ઉઠે ઉપાધ,
મન રાજા બહેકાવતે, પાંચો બડે અસાધ.
*
(૪૨૩) કાયા દેવળ મન ધજા, બિષય લહેર ફિરાય,
મનકે ચલતે તન ચલે, તાકા સર્વસ્વ જાય.
*
(૪૨૪) મન ચલે તો ચલને દે, ફિર ફિર નામ લગાય,
મન ચલતે તન થંભ હય, તાકા કછુ ન જાય.
*
(૪૨૫) મન ગયા તો જાને દે, મત જાને દે શરીર,
બિન ચિલ્લે ચઢિ કમાન, કિન બિધ લાગે તીર.
*
(૪૨૬) મન મનતા મન મારરે, રાખો ઘટમેં ઘેહેર,
જબહિ ચાલે પુંઠ દે, તો અંકુશ દે દે ફિર.
*
(૪૨૭) યા મન અટક્યો બાવરો, રાખો ઘટમેં ઘેહેર,
મન મમતામેં ગલ ચલે, તો અંકુશ દે દે ફેર.
*
(૪૨૮) મેરા મન મકરંદ થા, કરતા બહુ બિગાર,
અબ સુધા હો મારગ ચલા, હરિ આગે હમ લાર.
*
(૪૨૯) મન મારી મેંદા કરૂં, તનકી પાડું ખાલ,
જીભ્યાકા ટુકડા કરૂં, જો હરિ બિન કાઢે સ્વાલ.
*
(૪૩૦) મન દિયા ઉને સબ દિયા, મનકી ગેલ શરીર,
તન મન દે ઉબરન ભયેં, હરિકો દાસ કબીર.
*
(૪૩૧) જો તન માંહિ મન ધરે, મન ધર નિર્મળ હોય,
સાહેબસોં સનમુખ રહે, તો ફિર બાળક હોય.
*
(૪૩૨) તનકુ મન મિલતા નહિ, તો હોતા તનકા ભંગ,
રહેતા કાલા બોર જ્યું, ચઢે ના દુજા રંગ.
*
(૪૩૩) કામ હય ત્યાં રામ નહિં, રામ નહિં ત્યાં કામ,
દોનોં એક જા ક્યું રહે, કામ રામ એક ઠામ.
*
(૪૩૪) હિરદા ભિતર આરસી, મુખ દેખા ન જાય,
મુખ તો તબહી દેખીયે, જબ મનકી દુબ્ધા જાય.
*
(૪૩૫) ચંચળ મનવા ચેતરે, સુતો ક્યાં અજ્ઞાન,
જબ ધર જમ લે જાયગા, પડા રહેગા મ્યાન.
*
(૪૩૬) તનકા વેરી કો નહિ, જો મન શિતલ હોય,
તુ આપાકો ડાલ દે, તો દયા કરે સબ કોય.
*
(૪૩૭) તનમન દિયા તો ભલી કરી, ડારા શિરકા ભાર,
કબ કહે જો મેં દિયા, તો બહોત સહેગા માર.
*
(૪૩૮) મન ઠહેરા તબ જાનિયે, અનસુજ સબે સુજાય,
જ્યું અંધિયારે ભવનમેં, દિપક બાર દિખાય.
*
(૪૩૯) કબીર! મન પરબોધ લે, આપહિ લે ઉપદેશ,
જો એ પાંચો વશ કરો, તો શિષ્ય હોય સબ દેશ.
*
(૪૪૦) મન કપડા મેલા ભયા, ઈનમેં બહોત બિગાર,
યે મન કૈસે ધોઈયે, સંતો કરો બિચાર.
*
(૪૪૧) સત ગુરૂ ધોબી જ્ઞાન જલ, સાબુ સરજનહાર,
સુરત શિલા પર ધોઈએ, નિકસેં જોત અપાર.
*
(૪૪૨) કબીર! કાયા કો ઝગો, સાંઈ સાબુન નામ,
રામહિ રામ પોકારતાં, ધોયા પાંચો ઠામ.
*
(૪૪૩) કબીર! મન નિશ્ચલ કરો, ગોવિંદ કે ગુણ ગાય,
નિશ્ચલ બિના ન પાઈયે, કોટિક કરો ઉપાય.
*
(૪૪૪) ભક્ત દ્વાર હય સાંકડા, રાઈ દસમા ભાગ,
મન હી જબ રાવત હો રહા, તો ક્યું કર શકે સમાય.
*
(૪૪૫) રાઈ બાતાં બિસવા, ફિર બિસનકા બિસ,
ઐસો મનવા જો કરે, તહિ મિલે જગદિશ.
*
(૪૪૬) મન ગોરખ મન ગોવિંદા, મનહુ ચૌ ઘટ હોય,
જો મન રાખે જતન કર, તો આપે કરતો સોય.
*
(૪૪૭) જબ તક આશ શરીરકી, નિર્ભય ભયા ન જાય,
કાયા માયા મન તજે, ચૌપટ રહા બજાય.
*
(૪૪૮) મન રાજા મન રંક હય, મન કાયર મન સુર,
શુન્ય શીખર પર મન રહે, મસ્તક આવે નુર.
*
(૪૪૯) તેરી જોતમેં મન ધરેં, મન ધર હોય પતંગ,
આપા ખોયે હરિ મિલે, તુજ મિલ્યા રહે રંગ.
*
(૪૫૦) દોરી લાગી ભય ગા, મન પાયે વિશ્રામ,
ચિત્ત ચોંટા હરિ નામસોં, મિટ ગયા સબહિ કામ.
*
(૪૫૧) યે મન હરિ ચરણે ચલા, માયા મોહસેં છુટ,
બે હદમાંહિ ઘર કિયા, કાળ રહા શિર કુટ.
*
(૪૫૨) યે મન થાકી થીર ભયા, પગ બીન ચલે ન પંથ,
એક જ અક્ષર અલેખકા, થાકે કોટી ગ્રંથ.
*
(૪૫૩) મેરા મન સુમરે રામકો, મનમેં રામ સમાય,
મનહિ જબ રામ હો રહા, તો શિશ નમાવું કાય?
*
(૪૫૪) તું તું કરતાં તું ભયા, તું માંહે રહે સમાય,
તું માંહિ મન મિલ રહા, અબ મન અંત ન જાય.
*
(૪૫૫) તું તું કરતાં તું ભયા, મુજમેં રહી ન “હું”,
વારી ફેરૂં નામ પર, જીત દેખું તીત “તું”.

Categories: કબીરવાણી | Tags: | Leave a comment

સંન્યાસી વિષે – કબીરવાણી


*
(૩૮૭) કેશો કહાં બિગાડ્યો, જો મુંડે સો બાર?
મનકો કાહે ન મુંડિયો, જામેં બિષયહિ બિકાર.
*
(૩૮૮) મન મેવાસી મુંડિયે, કેશ હિ મુંડે કાહે?
જો કિયા સો મન હિ કિયા, કેશ કિયા કછુ નાહે.
*
(૩૮૯) સ્વાંગ પહેરે શુરા ભયા, દુનિયા ખાઈ ખુંદ,
જો સેરી સત નિકસે, સો તો રાખે મુંઢ.
*
(૩૯૦) હાથસે માળા ફિરે, પર હિરદા ડામા ડુલ,
પગ તો પાલા મેં ગલા, ભાન ન લાગે સુલ.
*
(૩૯૧) માલા પહેરે મન સુખી, તાંસે કછુ ન હોય,
મન માલાકુ ફેરતે, જુગ ઉજીયાલા હોય.
*
(૩૯૨) માલા પહેરે કોન ગુન, મનકી દુબ્ધા ન જાય,
મન માલા કર રાખીયે, હરિ ચરન ચિત્ત લાય.
*
(૩૯૩) મનકા મસ્તક મુંડ લે, કામ ક્રોધકા કેશ,
જો યે પાંચો પરમોઘ લે, તો ચેલા સબહિ દેશ.
*
(૩૯૪) માલા તિલક બનાયકે, ધરમ બિચારા નાહિ,
માલા બિચારી ક્યા કરે, મેલ રહા મન માંહિ.
*
(૩૯૫) મુંડ મુંડાવત દિનહિ ગયા, અજહુ ન મિલ્યા રામ,
રામ બિચારા ક્યા કરે, મનકે ઔર હિ કામ.
*
(૩૯૬) કાષ્ટ કટકે માલા કિની, માંહે પરોયા સુત,
માલા બિચારી ક્યા કરે, જો ફેરનહાર કપુત.
*
(૩૯૭) માલા તિલકા તો ભેખ હય, રામ ભક્તિ કછુ ઓર,
કહે કબીર જીન પહેરયા, પાંચો રાખો ઠોર.
*
(૩૯૮) માલા તો મનકી ભલી, ઓર સંસારી ભેખ,
માલા પહેરે મન સુખી, તો બોહારાકે ઘર દેખ.
*
(૩૯૯) માલા મુજસે લર પડી, કાહે ફિરાવે મોહે?
જો દિલ ફેરે આપના, તો રામ મિલાવું તોહે.
*
(૪૦૦) ભરમ ન ભાગા જીવકા, અનન્ત ધરાયે ભેખ,
સતગુરૂ સમજા બાહેરા, અંતર રહા અલેખ.
*
(૪૦૧) તનકો જોગી સબ કરે, મનકો કરે ન કોય,
મનકો જોગી જો કરે, સો ગુરૂ બાળક હોય.
*
(૪૦૨) મન મેલા તન ઉજળા, બગલા કપટી અંગ,
તાતે તો કઉવા ભલા, તન મન એકહી રંગ.
*
(૪૦૩) કવિતા કોટી કોટ હય, શિરકે મુંડે કોટ,
મનકે મુંડે દેખ કર, તા સંગ લિજે ઓટ.
*
(૪૦૪) માથા મુછ મુંડાય કે, કાયા ઘાટમ ઘોટ,
મનકો કાહે ન મુંડિયે, જામેં સબહિ ખોટ.

Categories: કબીરવાણી | Tags: | Leave a comment

સંતના લક્ષણ વિષે – કબીરવાણી


*
(૩૬૪) દયા ગરીબી બંદગી, સમતા શિલ સ્વભાવ,
એ તે લક્ષણ સાધકે, કહે કબીર સદભાવ.
*
(૩૬૫) માન નહિ અપમાન નહિ, ઐસે શિતલ સંત,
ભવ સાગર ઉતર પડે, તોરે જમકે દંત.
*
(૩૬૬) આશા તજે માયા તજે, મોહ તજે અરૂ માન,
હરખ શોક નિંદા તજે, સો કહે કબીર સંત જાન.
*
(૩૬૭) સંત સોઈ સહરાઈયે, જીન કનક કામિની ત્યાગ,
ઔર કછુ ઈચ્છા નહિ, નિશદિન રહે અનુરાગ.
*
(૩૬૮) હરિજન હારા હિ ભલા, જીત ન દે સંસાર,
હારા હરિપે જાયગા, જીતા જમકી લાર.
*
(૩૬૯) સુખકે માથે સિલ પડો, હરિ હિરદેસે જાય,
બલિહારી આ દુઃખકી પલ પલ રામ સંભરાય.
*
(૩૭૦) આપા ત્યાં અવગુણ અનંત, કહે સંત સબ કોય,
આપા તજ હરિકો ભજે, સંત કહાવે સોય.
*
(૩૭૧) હરિજન ઐસા ચાહિયે, જૈસા ફોફલ ભંગ,
આપ કરાવે ટુકરા, ઓર પરમૂખ રાખે રંગ.
*
(૩૭૨) તમ મન જીનકો નહિ, ન માયા મોહ સંતાપ,
 હરખ શોક આશા નહિં, સો હરિજન હર આપ.
*
(૩૭૩) સંતનકે મન ભય રહે, ભય ધર કરે બિચાર,
નિશદિન નામ જપવો કરે, બિસરત નહિં લગાર.
*
(૩૭૪) હરિજન કેવળ હોત હય, જાકો હરિકા સંગ,
બિપત પડે બિસરે નહિ, ચઢે ચોગણા રંગ.
*
(૩૭૫) આસન તો એકાન્ત કરે, કામિન સંગત દૂર,
શિતળ સંત શિરોમણિ, ઉનકા ઐસા નૂર.
*
(૩૭૬) આપા તજ હરિકો ભજે, નખશિખ તજે બિકાર,
જબ જીવનસેં નિરવેર, સાધ મતા હય સાર.
*
(૩૭૭) દેખો સબમેં રામ હય, એક હિ રસ ભરપૂર,
જૈસે ઉખતે સબ બના, ચિની સક્કર ગુર.
*
(૩૭૮) જબલગ નાતા જાતકા, તબલગ ભગત ન હોય,
નાતા તોરે હરિ ભજે, ભગત કહાવે સોય.
*
(૩૭૯) ચાર ચેન હરિ ભક્તકે, પ્રગટ દેખાઈ દેત,
દયા, ધર્મ, આધિનતા, પ દુઃખકો હર લેત.
*
(૩૮૦) હાટ હાટ હિરા નહિં, કંચનકા નહિં પહાડ,
સિંહનકા ટોલા નહિં, સંત બિરલા સંસાર.
*
(૩૮૧) સંત સંત સબ કોઈ કહે, સંત સમુદર પાર,
અનલ પંખકા કો એક હય, પંખકા કોટ હજાર.
*
(૩૮૨) સુરાકા તો દલ નહિ, ચંદનકા બન માંહિ,
સબ સમુદ્ર મોતી નહિ, યું હરિજન જગમાંહિ.
*
(૩૮૩) એક ઘડી આધી ઘડી, ભાવ ભજનમેં જાય,
સત સંગત પલ હિ ભલી, જમકા ધક્કા ન ખાય.
*
(૩૮૪) કબીર સેવા દો ભલી, એક સંત એક રામ,
રામ હય દાતા મુક્તિકા, સંત જપાવે નામ.
*
(૩૮૫) નિરાકાર હરિ રૂપ હય, પ્રેમ પ્રીત સો સેવ,
જો માંગે આકાર કો, તો સંતો પ્રત્યક્ષ દેવ.
*
(૩૮૬) સંત વૃક્ષ હરિનામ ફળ, સતગુરૂ શબ્દ બિચાર,
ઐસે હરિજન ના હતે, તો જળ મરતે સંસાર.

Categories: કબીરવાણી | Tags: | Leave a comment

સતસંગ વિષે – કબીરવાણી


*
(૩૨૭) સંત સમાગમ પરમ સુખ, આન અલ્પ સુખ કછુ ઓર,
માન સરોવર હંસ હય, બગલા ઠોરે ઠોર.
*
(૩૨૮)  ચંદન જૈસા સંત હય, સર્પ જૈસા સંસાર,
અંગહિસે લપટા રહે, પર છાંડે નહિં બિકાર.
*
(૩૨૯) સંત મિલે સુખ ઉપજે, દુષ્ટ મિલે દુઃખ હોય,
સેવા કિજે સંતકી, તો જનમ કૃતાર્થ સોય.
*
(૩૩૦) મીઠી વહેરી સંતકી, જામેં શીર અપાર,
હરિરસ જહાં ખુટે નહિ, પિવે વારંવાર.
*
(૩૩૧) હરિજન આવત દેખકે, ઉઠકે મિલિયે ધાય,
ન જાનું ઈસ વેશમેં, નારાયણ મિલ જાય.
*
(૩૩૨) હરિજન મિલે તો હરિ મિલે, મન પાય બિશ્વાસ,
હરિજન હરિકા રૂપ હય, જ્યું ફુલનમેં બાસ.
*
(૩૩૩) સંત મિલે તબ હરિ મિલે, કહિયે આદ ઓર અંત,
જો સંતનકો પરહરે, સો સદા તજે ભગવંત.
*
(૩૩૪) દર્શન પરસન સંતકા, કરતન કિજે કાંન,
જ્યું ઉદ્યમ ત્યું લાભ હય, જ્યું આળસ ત્યું હાન.
*
(૩૩૫) એક ઘડી આધી ઘડી, આધી ઉુનમેં આધ,
સંગત કરીયે સંતકી, તો કટે કોટ અપરાધ.
*
(૩૩૬) સાધુ નદી જલ પ્રેમરસ, તહાં પછાડો અંગ,
કહે કબીર નિર્મળ ભયે, સાધુ જનકે સંગ.
*
(૩૩૭) જા પલ દર્શન સંતકા, તા પલકિ બલિહારી,
સતનામ રસનાં બસેં, લિજૈ જન્મ સુધાર.
*
(૩૩૮) દરશન કરના સંતકા, દિનમેં કઈક બાર,
ચોમાસાકા મેઘ જ્યું, બહોત કરે ઉપકાર.
*
(૩૩૯) જીવન જોબન રાજમદ, અવિચલ રહા ન કોય,
જા દિન જાય સતસંગમેં, જીવનકા ફલ સોય.
*
(૩૪૦) રામ મિલનકે કારને, મોં મન ખડા ઉદાસ,
સત્ સંગતમેં શોધ લે, રામ ઉનોકે પાસ.
*
(૩૪૧) પરબત પરબત મેં ફિરા, કારન અપને રામ,
રામ સરિખા જન મિલા, તિને સરિયા કામ.
*
(૩૪૨) કરિયે નિત સતસંગકુ, બાધા સકલ મિટાય,
ઐસા અવસર ના મિલા, દુર્લભ નર તન પાય.
*
(૩૪૩) શરણે રાખો સાંઈયાં, પૂરો મનકી આશ,
ઓર ન મેરે ચાહિયે, સંત મિલનકી આશ.
*
(૩૪૪) કલયુગમેં એક નામ હય, દુજા સરૂપ હય સંત,
સાચે મનસે સેવિયે, તો મિટે કરમ અનંત.
*
(૩૪૫) મથુરા ભાવે દ્વારકા, ભાવે જા જગન્નાથ,
સત સંગત હરિભક્તિ બિના, કછુ ન આવે કામ.
*
(૩૪૬) સંત જહાં સુમરન સદા, આઠો પહોર અભૂલ,
ભર ભર પિવે રામરસ, પ્રેમ પિલાયા કુલ.
*
(૩૪૭) ફુટા મન બદલાય દે, સાધુ બડે સોનાર,
તુટી હોવે રામસે, ફેર સંધાવન હાર.
*
(૩૪૮) ઈષ્ટ મિલે મન મિલે, મિલે સકલ રસ રીતી,
કહે કબીર તહાં જાઈએ, યેહ સંતનકી પ્રિતી.
*
(૩૪૯) કથા કિરતન કરનકી, જાકે નિશદિન રીતી,
કહે કબીર વા દાસસોં, નિશ્ચય કીજે પ્રિતી.
*
(૩૫૦) કથા કિરતન રાતદિન, જાકે ઉદ્યમ યેહ,
કહે કબીર તા સાધકે, ચરણ કમલકી ખેહ.
*
(૩૫૧) કથા કિરતન છાંડકે, કરે જો ઓર ઉપાય,
કહે કબીર તા સાધકે, પાસ કોઈ મત જાય.
*
(૩૫૨) કામ કથા સુનિયે નહિ, સુનકે ઉપજે કામ,
કહે કબીર બિચારકે, બિસર જાય હરિ નામ.
*
(૩૫૩) કથા કિરતન સુનનકો, જો કોઈ કરે સ્નેહ,
કહે કબીર તા દાસકો, મુક્તિમેં નહિં સંદેહ.
*
(૩૫૪) રાજ દ્વાર ન જાઈએ, જો કોટિક મિલે હેમ,
સુપચ ભગતકે જાઈએ, એ બિષ્ણુકા નેમ.
*
(૩૫૫) સંગત કિજે સાધકી, જ્યું ગાંધીકે પાસ,
ગાંધી કછુ લે દે નહિં, તોઉ આવે વાસ સુવાસ.
*
(૩૫૬) સંગત કિજે સાધકી, સાહેબ કિજે યાદ,
સુકૃતકી વાહિ ઘડી, બાકી દિન બરબાદ.
*
(૩૫૭) સંગત કિજે સંતકી, કદી ન નિર્ફળ હોય,
લોહા પાસ પરસતે, સો ભી કંચન હોય.
*
(૩૫૮) સંગત કિજે સાધકી, કદી ના નિર્ફળ હોય,
ચંદન હોસી બાવલા, લીંબુ કહે ન કોય.
*
(૩૫૯) સંગત કિજે સંતકી, હરે સબકી બ્યાધ,
ઓછી સંગત નીચકી, આઠો પહોર ઉપાધ.
*
(૩૬૦) સો દિન ગયા અકાજમેં, સંગત ભયિ ના સંત,
પ્રેમ બિના પશુ જીવના, ભાવ બિના ભટકંત.
*
(૩૬૧) સંત મિલે તબ હરિ મિલે, યું સુખ મિલે ન કોય,
દર્શન તે દુર મન કરે, મન અતી નિર્મળ હોય.
*
(૩૬૨) હરિ મિલા તબ જાનિયે, દર્શન દેવે સંત,
મનસા વાચા કર્મણા, મિટે કરમ અનન્ત.
*
(૩૬૩) પુષ્પમેં જ્યું બાસ હય, બ્યાપ રહા સબ માંહિ,
 સન્તો સોહિ પાઈયે, ઔર કહું કછું નાહિ.

Categories: કબીરવાણી | Tags: | 1 Comment

સદગુરૂ વિષે – કબીરવાણી


*
(૨૮૧) સુમરન મારગ સાચકા, સદગુરૂ દિયે બતાય,
શ્વાસ ઉચ્છવાસે સુમરતા, એક દિન મિલ્યા આય.
*
(૨૮૨) પ્રેમ બિના ધીરજ નહિં, બિરહે બિના બૈરાગ,
સદગુરૂ બિના મિટે નહિં, મન મનમાંકા દાગ.
*
(૨૮૩) પુરાહિ સદગુરૂ બિના, હિરદા શુદ્ધ ન હોય,
મનસા વાચા કર્મના, સુન લિજે સબ કોય.
*
(૨૮૪)  ગુરૂ બિન જ્ઞાન ન ઉપજે, ગુરૂ બિન મટે ન ભેવ,
ગુરૂ બિન સંશય ન મિટે, જય જય જય ગુરૂ દેવ.
*
(૨૮૫) ગુરૂ બિન જ્ઞાન ન ઉપજે, ગુરૂ બિન મિલે ન મોક્ષ,
ગુરૂ બિન લખે ન સત્યકો, ગુરૂ બિન મિટે ન દોષ.
*
(૨૮૬) ગુરૂ નારાયણ રૂપ હય, ગુરૂ જ્ઞાનકો ઘાટ,
સદગુરૂ બચન પ્રતાપસે, મનકે મિટે ઉચાટ.
*
(૨૮૭) સદગુરૂ કે મહિમા અનંત, જીને અનંત કિયા ઉપકાર,
અનંત લોચન ઉઘાડ્યા, અનંત દિખાવન હાર.
*
(૨૮૮) સદગુરૂ સમાન કો નહિં, સપ્ત દ્વિપ નવ ખંડ,
તિન લોક ના પાઈયે, ઔર એકબિસ બ્રહ્માંડ.
*
(૨૮૯) તિર્થમેં ફળ એક હય, સંત મિલે ફળ ચાર,
સદગુરૂ મિલે અનેક ફળ, કહે કબીર બિચાર.
*
(૨૯૦) હરિ કૃપા તબ જાનીયે, દે માનવ અવતાર,
ગુરૂ કૃપા તબ જાનીયે, જબ છોડાવે સંસાર.
*
(૨૯૧) જાકે શીર ગુરૂ જ્ઞાની હય, સોહિ તરત ભવ માંહે,
ગુરૂ બિન જાનો જન્તકો, કબુ મુક્તિ સુખ નાહે.
*
(૨૯૨) સદગુરૂ કે ભુજ દોઈ હય, ગોવિંદકે ભુજ ચાર,
ગોવિંદસે સબ કુછ સરે, પર ગુરૂ ઉતારે પાર.
*
(૨૯૩) સદગુરૂ સતકા શબ્દ હય, જીને સત્ દિયા બતાય,
જો સતકો પકડ રહે, તો સતહિ માંહે સમાય.
*
(૨૯૪) દેવી બડી ન દેવતા, સુરજ બડા ન ચંદ,
આદ અંત દોનો બડે, કે ગુરૂ કે ગોવિંદ.
*
(૨૯૫) હરિ રૂઠે ગત એક હય, ગુરૂ શરણાગત જાય,
ગુરૂ રૂઠે ગત એકો નહિ, હરિ ન હોય સમાય.
*
(૨૯૬) ગુરૂ ગોવિંદ દોનોં ખડે, કિસકો લાગું પાય,
બલિહારી ગુરૂદેવકી, જીને ગોવિંદ દિયા બતાય.
*
(૨૯૭) પુજા ગુરૂકી કિજીયે, સબ પુજા જેહીમાંય,
જબલગ સિંચે મુખ તરૂ, શાખા પત્ર અઘાય.
*
(૨૯૮) સદગુરૂકા એક દેશ હય, જો બસી જાને કોય,
કૌઆ તે હંસ હોત હય, જાત વરણ કુલ ખોય.
*
(૨૯૯) સબ કછુ ગુરૂ પાસ હય, પાઈયે અપને ભાગ,
સેવક મન સોંપી રહે, નિશદિન ચરણે લાગ.
*
(૩૦૦) ગુરૂ ગુંગા ગુરૂ બાવરા, ગુરૂ દેવનકા દેવ,
જો તું શિષ્ય શ્યાના, તો કર ગુરૂકી સેવ.
*
(૩૦૧) શબ્દ બિચારી જો ચલે, ગુરૂ મુખ હોય નેહાલ,
કામ ક્રોધ બ્યાપે નહિં, કબ ન ગ્રાસે કાલ.
*
(૩૦૨) ગુરૂ મહિમા ગાવત સદા, મન અતિ રાખી મોદ,
સો ભવ ફિર આવત નહિં, બેઠ પ્રભુકી ગોદ.
*
(૩૦૩) સંશય ખાયા સકળ જુગ, સંશય કોઈ ન ખાય,
જે બોધ્યા ગુરૂ અક્ષરા, સંશય ચુન ચુન ખાય.
*
(૩૦૪) પૂરા સદગુરૂ સેવતાં, અંતર પ્રગટે આપ,
મનસા વાચા કર્મણા, મિટે જનમકે તાપ.
*
(૩૦૫) ગુરૂ ગોવિંદ એક હય, દુજા હય ૐકાર,
આપા મેટ જીવત મરે, તબ પાવે દિદાર.
*
(૩૦૬) જમદ્વારે જમદૂત મિલે, કરતે ખેંચાતાન,
ઉનસે કબુ ન છુટતે, ફિરતે ચારો ખાન.
*
(૩૦૭) ચાર ખાનમેં ભરમતે, કબૂ ન લેતે પાર,
સો તોકો ફેરા મિટા, સદગુરૂકા ઉપકાર.
*
(૩૦૮) જ્ઞાન પ્રકાશી ગુરૂ મિલા, સો બિસર મત જાય,
જબ ગોવિંદ કૃપા કરી, તબ ગુરૂ મિલ્યા આય.
*
(૩૦૯) ભલા ભયા જો ગુરૂ મિલા, તીન તેં પાયા જ્ઞાન,
ઘટ હિ ભિતર ચૌતરા, ઔર ઘટ માંહિ દીવાન.
*
(૩૧૦) હોંશ ન રાખું મનમેં, ગુરૂ હય પ્રત્યક્ષ દેવ,
પ્રેમ સાથ મન લે મિલું, નિશદિન કરૂં સેવ.
*
(૩૧૧) ગુરૂ સેવા જન બંદગી, હરિ સુમરન બૈરાગ,
એ ચારો જબ મિલે, પુરન હોવે ભાગ.
*
(૩૧૨) ગુરૂ લાગા તબ જાનીયે, મિટે મોહ તન તાપ,
હરખ શોક દાજે નહિ, તબ હર આપો આપ.
*
(૩૧૩) કાન ફુકા ગુરૂ હદકા, બેહદકા ગુરૂ નાહિ,
બેહદકા સદગુરૂ હય, સોચ કરો મન માંહિ.
*
(૩૧૪) ગુરૂ લોભી શિષ્ય લાલચી, દોનોં ખેલે દાવ,
દોનો બુજે બાપડે, બેઠે પથ્થરકી નાવ.
*
(૩૧૫) જાકા ગુરૂ હય લાલચી, દયા નહિં શિષ્ય માંહિ,
ઓ દોનોકુ ભેજીયે, ઉજ્જડ કુવા માંહિ.
*
(૩૧૬) ગુરૂ સબ કહા કરો, ગુરૂહિ ગુરમે ભાવ,
સો ગુરૂ કાહે કિજીયે, જો નહિ બતાવે દાવ.
*
(૩૧૭) બંધે સો બંધે મિલા, છુટે કોન ઉપાય,
સંગત કરીએ નિર્બંધકી, પળમેં દિયે છુટાય.
*
(૩૧૮) પુરાહિ સદગુરૂ ના મિલા, રહા અધુરા શિખ,
સ્વાંગ જતિકા પહેરકે, ઘર ઘર માંગે ભીખ.
*
(૩૧૯) સદગુરૂ ઐસા કિજીયે, તત્ દિખાવે સાર,
પાર ઉતારે પલકમેં, દર્પન દે દાતાર.
*
(૩૨૦) કબીર! ગુરૂ ગરવા મિલા, રલ ગયા આટા લોન,
જાત પાત કુલ મિટ ગઈ, તબ નામ ધરેંગે કોન.
*
(૩૨૧) સદગુરૂ સાચા સુરવા, જ્યું તાતે લોહ લુહાર,
કસની દે નિર્મળ કિયા, તાપ લિયા તતસાર.
*
(૩૨૨) સદગુરૂ હમસે રીઝકર, એક કહા પ્રસંગ,
બાદલ બહ્યા પ્રેમકા, ભીજ ગયા સબ સંગ.
*
(૩૨૩) બલિહારી ગુરૂ આપકી, પલ પલમેં કંઈ બાર,
પશુ ફેટ હરિજન કિયે, કરત ન લાગી વાર.
*
(૩૨૪) ગુરૂ પુજાવે સંતકો, સંત કહે ગુરૂ પુજ,
આમન સામન પુજતા, પડી આગમકી સુજ.
*
(૩૨૫) કબીર કહે સો દિન બડો, જા દિન સાધ મિલાય,
આંખ ભર ભર ભેટીયે, પાપ શરીરા જાય.
*
(૩૨૬) સાધ મિલે સાહેબ મિલે, અંતર રહી ના રેખ,
મનસા બાચા કર્મણા, સાધુ સાહેબ એક.
*

Categories: કબીરવાણી | Tags: | 1 Comment

Blog at WordPress.com.