Posts Tagged With: કબીર

સુખીયા સબ સંસાર હૈ

સુખીયા સબ સંસાર હૈ
ખાયે ઔર સોયે
દુ:ખીયા કબીર દાસ હૈ
જાગે ઔર રોયે

કબીર પરમ તત્વને પામી ગયેલા સંત હતા. તેઓ સંસારીઓને જોતા અને વિચાર કરતાં કે વાહ બધા કેવા ખાય છે, પીવે છે અને જલસા કરે છે.

આ જોઈને કબીરજીને રડવું આવતું. કેટલાંક લોકોનું અરણ્ય રુદન હોય છે જ્યારે સંતોનું કારુણ્ય રુદન હોય છે.

અને તેમને દોહરો સ્ફુર્યો હશે કે:

ચલતી ચક્કી દેખકે, દીયા કબીરા રોય
દો પાટન કે બીચમેં, સાબુત બચા ન કોય

શંકરાચાર્યજી પણ કહે છે કે :

દિનમપિ રજની, સાયં પ્રાત:
શિશિર વંસતો પુનરાયાત
કાલ ક્રીડન્તિ ગચ્છતિ આયુ
તદપિ ન મુન્ચતિ આશાવાયુ
ભજ ગોવિંદમ ભજ ગોવિંદમ ભજ ગોવિંદમ મૂઢ મતે

ભગવદગીતા કહે છે કે :
યા નિશા સર્વ ભુતાનિ તસ્યાત જાગર્તિ સંયમિ

અને તેનો સરળ અનુવાદ કરતાં યોગેશ્વરજી સરળ ગીતા દ્વારા કહે છે કે :

વિષયોમાં ઉંઘે બધા, યોગી વિષય ઉદાસ
પ્રભુ પ્રકાશથી દૂર સહુ, યોગી પ્રભુની પાસ

આવા સંતો કે જેમને દુનિયાએ પાગલ ગણ્યાં તે જ ખરા અર્થમાં શાણા હતા અને જેમને આપણે દુન્યવી રીતે સફળ ગણીએ છીએ તેવા સીકંદરો જીવનભર રક્તપાત કરીને છેવટે ખાલી હાથે ચાલ્યા જાય છે.

Categories: ચિંતન | Tags: , | Leave a comment

ઈસ તન ધન કી કૌન બડાઈ – કબીર

રાગ:- પીલૂ
તાલઃ-કેરવો


ઈસ તન ધન કી કૌન બડાઈ
દેખત નૈનોમેં માટી મિલાઈ

ધન યૌવન ઉડ જાયેગા જૈસે ઉડત કપૂર
મન મુરખ ગોવિંદ ભજ ક્યું ચાહત જગ ધૂલ

કહાઁ બાંધુ કુટીયામેં, કહાઁ બાંધુ બારી
કહાઁ તેરો જન્મ હુઓ, કહાઁ પડે માટી

અપને ખાતિર મહલ બનાયા
આપહી જાકર જંગલ સોયા

હાડ જરે જિવે લકડીકી મૂલી
કેસ જરે જિવે ઘાસ કી પૂલી

કહત કબીર સુનો રે ગુનિયા
આપ મુયે પિછે મિટ ગયી દુનિયા

Categories: ભજન / પદ / ગીત / કાવ્ય / ગઝલ | Tags: , , , | Leave a comment

ગુર ધોબી શિષ્ય કપડ઼ા – કબીર

ગુર ધોબી શિષ્ય કપડ઼ા, સાબૂ સિરજનહાર ।
સુરતી સિલા પર ધોઇએ, નિકસે જ્યોતિ અપાર ॥

Categories: કબીરવાણી | Tags: , , | 2 Comments

મો કો કહાં ઢૂંઢો બંદો – કબીર

મો કો કહાં ઢૂંઢો બંદો, મૈં તો તેરે પાસ મેં,
ના મૈં બકરી, ના મૈં ભેડી મેં, છુરી ગંડાસા મેં,
નહીં ખાલ મેં, નહીં પોંછ મેં; ના હડ્ડી ના માંસ મેં,
ના મૈં દેવલ, ના મૈં મસજિદ, ના કાબે કૈલાસ મેં,
મૈં તો રહો સહર કે બહાર, મેરી પુરી મવાસ મેં,
કહે કબીર સુનો ભાઈ સાધો, સબ સાંસો કી સાંસ મેં.


મો કો કહાં ઢૂંઢે બન્દે, મૈં તો તેરે પાસમેં,
ના તીરથ મેં, ના મૂરત મેં, ના એકાન્ત નિવાસ મેં,
ના મન્દિર મેં ના મસ્જિદ મેં, ના કાશી કૈલાસ મેં,
ના મૈં જપ મેં ના મૈં તપ મેં, ના મૈં બરત ઉપાસ મેં,
ન મૈં ક્રિયા કર્મ મેં રહતા, નહી યોગ સન્યાસ મેં,
નહીં પ્રાણ મેં નહીં પિણ્ડ મેં, ન બ્રહ્માણ્ડ અકાશ મેં,
ના મૈં ભ્રુકુટી ભંવરગુફા મેં, સબ શ્વાસન કી શ્વાસ મેં,
ખોજી હોય તુરત મિલિ જાઉં, એક પલ કી હિ તલાસ મેં,
કહહિં કબીર સુનો ભાઈ સાધો, મૈં તિ હૂં વિશ્વાસ મેં.

Categories: ભજન / પદ / ગીત / કાવ્ય / ગઝલ | Tags: | Leave a comment

ચિંતા વિષે – કબીરવાણી

*
(૬૩૭) ચિંતા મત કર નચિંત રહે, પુરનહાર સમર્થ,
જલ થલમેં જો જીન હય, ઉનકી ગાંઠ ક્યા ગર્થ.
*
(૬૩૮) ચિંતા ઐસી ડાકની, કાટ કલેજા ખાય,
વૈદ બિચારા ક્યા કરે, કહાં તક દવા લગાય.
*
(૬૩૯) સરજનહારે સરજીયા, આતા પાની લોન,
દેનેહારા દેત હય, મિટનહારા કોન?
*
(૬૪૦) કાહેકો તલપત ફિરે, કાહે પાવે દુઃખ,
પહેલે રજક બનાયકે, પિછે દીનો મુખ.
*
(૬૪૧) અબ તું કાહેકો ડરે, શિર પર હરિકા હાથ,
હસ્તી ચઢકર ડોલિયે, કુકર ભસે જો લાખ.
*
(૬૪૨) રચનહાર કો ચિન કર, ક્યા ખાવેકુ રોય,
દિલ મંદિરમેં પેંઠ કર, તાન પીછોડી સોય.
*
(૬૪3) સાહેબ સે સબ કુછ બને, બંદે સે કછુ નાય,
રાઈકો પરવત કરે, ઓર પરવત રાઈ માય.
*
(૬૪૪) ચિંતો તો હરિ નામકી, ઓર ન ચિંતવે દાસ,
જો કોઈ ચિંતવે નામ બીન, સોહિ કાલકી પાસ.
*
(૬૪૫)  કબીર! મેં ક્યા ચિંતવું, હમ ચિંતવે ક્યા હોય?
હરિ આપહી ચિંતા કરે, જો મોહે ચિંતા ન હોય.
*
(૬૪૬) મેરો ચેત્યો હર ના કરે, ક્યા કરૂં મેં ચિત્ત,
હર કો ચિત્યો હર કરે, તા પર રહું નચિંત.
*
(૬૪૭) રામ હિ કિયા સો હુવા, રામ કરે સો હોય,
રામ કરે સો હોયેગા, કાહે કલ્પો કોય.
*
(૬૪૮) મુખસે રહે સો માનવી, મનમેં રહે સો દેવ,
સુરતે રહે સો સંત, ઈસ બિધ જાનો ભેવ.
*
(૬૪૯) કબીર કબીર ક્યા કરો, ખોજો આપ શરીર,
જો યે પાંચો વશ કરો, તો આપે દાસ કબીર.
*
(૬૫૦) ઐસા કોન અભાગિયા, જો વિશ્વાસે ઓર,
રામ બિના પગ ધરનકું, કહો કહાં હય ઠોર.
*
(૬૫૧) કિયા બીન માંગે બીના, જાન બીના સબ આય,
કાહે કો મન કલ્પીયે, સહેજે રહે સમાય.
*
(૬૫૨) દાતા નદી એક સમ, સબ કોઈકો દેત,
હાથ કુંભ જીસકા જૈસા, તૈસાહી ભર લેત.
*
(૬૫૩) મુરદેકો બી દેતા હય, કપડા લત્તા આગ,
જીવત નર ચિંતા કરે, વાકો બડો અભાગ.
*
(૬૫૪) આશા તો એક રામ કી, દુજી આશ નીરાશ,
નદી કિનારે ઘર કરે, કબુ ન મરે પ્યાસ.
*
(૬૫૫) પીછે ચાહે ચાકરી, પહેલે મહીના દેય,
તા સાહેબ કો શીર સોંપતે, ક્યું કસકતા હય દેહ.
*
(૬૫૬) ચિડીયા પ્યાસી સમુદ્ર ગઈ, નિર ન ઘટ્યા જાય,
ઐસા બાસન ન બના, જામેં સમુદ્ર સમાય.
*
(૬૫૭) અજગર કરે ન ચાકરી, પંખી કરે ન કામ,
દાસ કબીરા યું કહે, સબકા દાતા રામ.
*
(૬૫૮) રામ નામસે દિલ મિલા, જમ હમ પર બરાય,
મોહે ભરોસા ઈષ્ટકા, બંદા નર્કે ન જાય.
*
(૬૫૯) ભજન ભરોસે આપકા, મગહર તજા શરીર,
તેજ પુંજ પ્રકાશમેં, પહોંચે દાસ કબીર.

Categories: કબીરવાણી | Tags: | 1 Comment

ધીરજ વિષે – કબીરવાણી

*
(૬૩૨) કબીર! ધીરજ કે ધરે, હસ્તી સવામન ખાય,
એક ટુક કે કારણે, શ્વાન ઘરો ઘર જાય.
*
(૬૩૩) ધીરે ધીરે રે મના, ધીરે સબ કુછ હોય,
માલી સીંચે કેવરા, પર રૂત આવે ફળ જોય.
*
(૬૩૪) બહોત ગઈ થોરી રહી, બ્યાકુલ મન મત હોય,
ધીરજ સબકો મિત્ર હય, કરી કમાઈ મત ખોય.
*
(૬૩૫) ધીરજ બોધ તબ જાનીયે, સમજે સબકી રીત,
ઉનકા અવગુન આપમેં, કબ ન લાવે મિત.
*
(૬૩૬) સાહેબ કી ગત અગમ હય, તું ચલ અપને અનુમાન,
ધીરે ધીરે પાંઉ ધર, પહોંચેગા પ્રમાન.

Categories: કબીરવાણી | Tags: | 4 Comments

ફકીર સંન્યાસી વિષે – કબીરવાણી


*
(૬૨૪) ફિકર સબકો ખા ગઈ, ફિકર સબકા પીર,
ફિકર કી જો ફાકી કરે, ઉસકા નામ ફકીર.
*
(૬૨૫) પેટ સમાતા અન્ન લે, તનહી સમાતા ચીર,
અધિક હી સંગ્રહ ના કરે, તિસકા નામ ફકીર.
*
(૬૨૬) ચાહ ગઈ ચિંતા ગઈ, મનવા બે પરવાહ,
જીનકો કછુ ન ચાહીયે, સો શાહનશાહ.
*
(૬૨૭) ગૌધન, ગજધન, ગોપીધન, ઔર રતનધન ખાન,
પર જહાં આવે સંતોષધન, તો સબ ધન ધુલ સમાન.
*
(૬૨૮) મારીયે આશા આપની, જીને ડસ્યા સંસાર,
તાકા ઓખડ તોષ હય, કહે કબીર બિચાર.
*
(૬૨૯) કબૂક મંદિર માલીયાં, કબૂક જંગલ બાસ,
સબી ઠોર સોહામણા, જો હરિ હોય પાસ.
*
(૬૩૦) સાહેબ મેરે મુહકો, લુખી રોટી દે,
ભાજી માંગત મેં ડરૂં, કે લુખી છીન ન લે.
*
(૬૩૧) સાત ગાંઠ ગોપીનકી, મનમાં ન રાખે શંક,
નામ અમલ માતા રહે, ગણે ઈંદ્ર કો રંક.

Categories: કબીરવાણી | Tags: | 2 Comments

માણસાઈ વિષે – કબીરવાણી


*
(૬૧૩) માણસ ખોજત મેં ફિરા, માણસ કા બરા સુકાલ,
પર જાકો દેખે દીલ ઠરે, તાકા પરીયા દુકાલ.
*
(૬૧૪) દયાકા લક્ષણ ભક્તિ, ભક્તિ સે મીલત જ્ઞાન,
જ્ઞાન સે હોવત ધ્યાન, એ સિદ્ધાંત ઉર આન.
*
(૬૧૫) બિષય ત્યાગ વૈરાગ હય, સમતા કહીયે જ્ઞાન,
સુખદાઈ સબ જીવસો, એહી ભક્તિ પ્રમાણ.
*
(૬૧૬) એલમ સે ઉદ્યોગ ખીલે, ખીલે નેકી સે નુર,
એલમ બીન સંસારમેં, સમજ અંધેરો દુર.
*
(૬૧૭) સબળ ખમી નીર્ગર્વ ધની, કોમળ વિદ્યાવંત,
ભુવા ભુષન તીન હય, ઔર સબ અનંત.
*
(૬૧૮) કબીર! ઈન સંસારમેં, પંચ રત્ન હય સાર,
સાધુ મિલન હરિ ભજન, દયા દીન ઉપકાર.
*
(૬૧૯) ધન રહે ન જોબન રહે, ન રહે ગામ ન ઠામ,
કબીર! જગમેં જશ રહે, કે કર દે કીસકો કામ.
*
(૬૨૦) લેનેકો હર નામ હય, દેનેકો અન્ન દાન,
તીરનેકો આધિનતા, બુડનેકો અભિમાન.
*
(૬૨૧) પશુ કી તો પનીયાં ભઈ, નર કા કછુ ન હોય,
પર જો ઉત્તમ કરણી કરે,
તો નર નારાયણ હોય.
*
(૬૨૨) કબીર! મેં માંગું એ માંગના, પ્રભુ મોહે દીજે સોય,
સંત સમાગમ હરિ કથા, હમારે નિશદિન હોય.
*
(૬૨૩) મુગટા જુગત માંગું નહી, ભક્તિ દાન દીજો મોહે,
ઓર કછુ માંગું નહી, નિશ દીન જાચું તોહે.

Categories: કબીરવાણી | Tags: | 1 Comment

દાન વિષે – કબીરવાણી


*
(૫૯૯) કહે કબીર કમાલકો, દો બાતાં શીખ લે,
કર સાહેબ કી બંદગી, ઓર ભુખે કો કછુ દે.
*
(૬૦૦) હાડ બઢા હરિ ભજન કર, દ્રવ્ય બઢા કછુ દેય,
અક્કલ બઢી ઉપકાર કર, જીવનકા ફળ યેહ.
*
(૬૦૧) ગાંઠી હોય સો હાથ પર, હાથ હોય સો દે,
આગે હાડ ન બાનિયા, લેના હોય સો લે.
*
(૬૦૨) ખાય પી ખીલાય દે, કરલે અપનાં કામ,
ચલતી વખત રે નરો, સંગ ન ચલે બદામ.
*
(૬૦૩) ધર્મ કીયે ધન ના ઘટે, નદી ન સંચે નીર,
અપની આંખે દેખીયે, યું કહે દાસ કબીર.
*
(૬૦૪) ભીખ તીન પ્રકાર કી, સુનો સંત ચિત્ત લાય,
દાસ કબીર પ્રગટ કહે, ભીન્ન ભીન્ન અર્થાય.
*
(૬૦૫) અણ માગ્યા ઉત્તમ કહીયે, મધ્યમ માગી જો લેય,
કહે કબીર કનીષ્ટ સો, પર ઘર ધરના દેય.
*
(૬૦૬) માંગન મરણ સમાન હય, મત કોઈ માંગો ભીખ,
માંગને સે મરના ભલા, એહી સદગુરૂ કી શીખ.
*
(૬૦૭) મરૂં પણ માંગું નહી, અપને તનકે કાજ,
પરમારથ કે કારણે, માગન ન આવે લાજ.
*
(૬૦૮) સહેજ દીયા સો દુધ બરાબર, માંગ લીયા સો પાની,
ખીંચ લીયા સો રક્ત બરાબર, એહી કબીરા બાની.
*
(૬૦૯) ભુખેકો કછુ દીજીયે, યથા શક્તિ જો હોય,
તા ઉપર શીતલ વચન, લખો આત્મા સોય.
*
(૬૧૦) જહાં દયા વહાં ધર્મ, જહાં લોભ વહાં પાપ,
જહાં ક્રોધ વહાં કાળ, જહાં ક્ષમા વહાં આપ.
*
(૬૧૧) કુંજર મુખસે કન ગીરો, ખુટો ન વા કો આહાર,
કીડી કન લે ચલી, પોષણ દેઈ પરિવાર.
*
(૬૧૨) દાતા દાતા ચલ ગયે, રહ ગયે મખ્ખીચુર,
દાન માન સમજે નહી, લડને મેં મજબુર.

Categories: કબીરવાણી | Tags: | 2 Comments

લાયકાત વિષે – કબીરવાણી


*
(૫૯૨) કામ કા ગુરૂ કામિની, લોભી કા ગુરૂ દામ,
કબીર કા ગુરૂ સંત હય, સંતન કા ગુરૂ રામ.
*
(૫૯૩) હીરે હીરા કી કોથલી, બાર બાર મત ખોલ,
મિલે હીરા કા જોહરી, તબ હીરા કા મોલ.
*
(૫૯૪) હીરા જરા ન ખોલીયે, કુજરે કે હાથ,
સહેજે ગાંઠે બાંધીયે, ચલીયે અપની બાત.
*
(૫૯૫) તન સન્દુક ગુન રતન ચુપ, તાહિ દીજે તાલ,
ગ્રાહક બિના ન ખોલીયે, કુંચી બચન રસાલ.
*
(૫૯૬) હીરા પડે બજારમેં, રહ્યા છાર લપટાય,
કેતેક અંધે ચલે ગયે, પરખ ન લીયા ઉઠાય.
*
(૫૯૭) રામ પદાર્થ મુજમેં, ખાંન ખુલી ઘટ માંહિ,
સેત મેત હમ દેત હય, પર ગ્રાહક કોઈ નાહી.
*
(૫૯૮) જહાં ન જાકો ગુન લહે, તહાં ન તાકો ઠાવ,
ધોબી બેઠા ક્યા કરે, દિગમ્બરો કે ગાંવ.

Categories: કબીરવાણી | Tags: | Leave a comment

Blog at WordPress.com.