Daily Archives: 28/01/2010

સદવર્તન, બ્રાહ્મણ અને પંડિત વિષે – કબીરવાણી


*
(૫૦૭) ના કછુ કીયા ના કર શકા, ન કરને જોગ શરીર,
જો કછુ કીયા સો હરિ કીયા, તા તે ભયે કબીર.
*
(૫૦૮) સાચ બરાબર તપ નહીં, જુઠ બરાબર પાપ,
જાકે હ્રદય સાચ હય, તાકે હ્રદય આપ.
*
(૫૦૯) બ્રાહ્મણ ગુરૂ જગત કે, સંતન કે ગુરૂ નાહિ,
ઉલટ પલટ કર દુબયા, ચાર બેદકે માંહિ.
*
(૫૧૦) ચાર બેદ પઢવો કરે, હરિસે નાહિ હેત,
માલ કબીરા લે ગયા, પંડિત ઢુંડે ખેત.
*
(૫૧૧) પઢિ ગુનિ પાઠક ભયેં, સમજાયા સબ સંસાર,
આપન તો સમજે નહિં, વૃથા ગયા અવતાર.
*
(૫૧૨) પઢિ ગુનિ બ્રાહ્મણ ભયેં, કિર્તી ભઈ સંસાર,
બસ્તુકી સમજન નહિ, જ્યું ખર ચંદન ભાર.
*
(૫૧૩) પઠન ગુનત રોગી બયેં, બડ્યા બહોત અભિમાન,
ભિત્તર તાપ જગતકી, ઘડી ન પડતી શાંન.
*
(૫૧૪) પઢે ગુંને સબ બેદકો, સમજે નહિ ગમાર,
આશા લાગી ભરમકી, જ્યું કરોલિયાકી જાર.
*
(૫૧૫) પંડિત પઢતે બેદકો, પુસ્તક હસતિ લાડ,
ભક્તિ ન જાણી રામકી, સબે પરિક્ષા બાદ.
*
(૫૧૬) પઢતે ગુનતે જનમ ગયો, આશા લાગી હેત,
ખોય બીજ કુમતને, ગયા જ નિર્ફળ ખેત.
*
(૫૧૭) સંસ્કૃત હિ પંડિત કહે, બહોત કરે અભિમાન,
ભાષા જાનકે તર્ક કરે, સો નર મુઢ અજ્ઞાન.
*
(૫૧૮) આતમ દ્રષ્ટ જાને નહિ, નાહવો પ્રાતઃકાલ,
લોક લાજ લીયો રહે, લાગો ભરમ કપાલ.
*
(૫૧૯) તિરથ વ્રત સબ કરે, ઉંડે પાણી ન્હાય,
રામ નામ નહિ જપે, કાળ ગ્રસે જાય.
*
(૫૨૦) કાશી કાંઠે ઘર કરે, ન્હાવે નિર્મળ નીર,
મુક્ત નહિ હરિનામ બિન, યું કહે દાસ કબીર.
*
(૫૨૧) મછિયાં તો કુલંધિયા, બસેં હય ગંગા તીર,
ધોવે કુલંધ ન જાય, રામ ન કહે શરીર.
*
(૫૨૨) જપ તપ તિરથ સબ કરે, ઘડી ન છાંડે ધ્યાન,
કહે કબીર ભક્તિ બિના, કબૂ ન હોય કલ્યાન.
*
(૫૨૩) કો એક બ્રહ્મન મશ્કરા, વાકો ન દીજે દાન,
કુટુંબ સહિત નર્કે ચલા, સાત લિયે જજમાન.
*
(૫૨૪) કબીર! પંડિતકી કથા, જૈસી ચોરકી નાવ,
સુનકર બેઠે આંધળા, ભાવે તહાં બિલમાવ.
*
(૫૨૫) કામ, ક્રોધ, મદ, લોભકી, જબલગ મનમેં ખાન,
તબલગ પંડિત મુરખ હી, કબીર એક સમાન.
*
(૫૨૬) પઢ પઢ ઓર સમજાવહી, ન ખોજે આપ શરીર,
આપહી સંશયમેં પડા, યું કહે દાસ કબીર.
*
(૫૨૭) ચતુરાઈ પોપટ પઢી, પડા સો પિંજર માંહી,
ફીર પરમોઘે ઓરકો, આપણ સમજે નાહી.
*
(૫૨૮) હરિગુણ ગાવે હરખકે, હિરદે કપટ ન જાય,
આપન તો સમજે નહી, ઓર હી જ્ઞાન સુનાય.
*
(૫૨૯) ચતુરાઈ ચુલે પડો, જ્ઞાનકો જમરા ખાઓ,
ભાવ ભક્તિ સમજે નહી, જાન પલો જલ જાઓ.
*
(૫૩૦) લીખના પઢના ચાતુરી, એ સબ બાતાં સહેલ,
કામ દહન મન વશકરન, ગગન ચઢન મુશ્કેલ.
*
(૫૩૧) જ્ઞાની ગાથા બહુ મિલે, કવિ પંડિત એક,
રામ રાતા ઓર ઈંદ્રિ જીતા, કોટી મધે એક.
*
(૫૩૨) તારા મંડળ બેઠકે, ચંદ્ર બડાઈ ખાય,
ઉદય ભયા જબ સુર્યકા, સબ તારા છુપ જાય.
*
(૫૩૩) કુલ મારગ છોડા નહી, રહા માયામેં મોહ,
પારસ તો પરસા નહી, રહા લોહ કા લોહ.
*
(૫૩૪) પોથી પઢ પઢ જગ મુવા, પંડિત ભયા ન કોય,
અઢાઈ અક્ષર પ્રેમકા, પઢે સો પંડિત હોય.
*
(૫૩૫) આત્મ તત્વ જાને નહી, કોટી કથે જ્ઞાન,
તારે તિમિર ભાગે નહી, જબ લગ ઉગે ન ભાંન.
*
(૫૩૬) મેં જાનું પઢવો ભલો, પઢનેસે ભલો યોગ,
રામ નામ સે દીલ મીલા, ભલે હી નિંદે લોગ.
*
(૫૩૭) સમજન કા ઘર ઓર હય, ઔરોંકા ઘર ઓર,
સમજ્યા પીછે જાનીયે, રામ બસે સબ ઠોર.
*
(૫૩૮) અજહુ તેરા સબ મિટે, જો ગુરૂમુખ પાવે ભેદ,
પંડિત પાસ ન બેઠીયે, બેઠ ન સુનિયે વેદ.
*
(૫૩૯) કબીર! યે સંસાર કુ, સમજાવું કંઈ બાર,
પુછ જ પકડે ભેંસકા, ઉતર્યા ચાહે પાર.
*
(૫૪૦) રાશ પરાઈ રાખતાં, ખાયા ઘરકા ખેત,
ઔરોંકુ પરમોઘતા, મુંહસે પડસી રેત.
*
(૫૪૧) મન મથુરા દીલ દ્વારકા, કાયા કાશી જાન,
દસમે દ્વારે હય દેહરા, તામેં જોત પીછાન.
*
(૫૪૨) હરિ હી સમકો ભજે, હરકો ભજે ન કોય,
જબ લગ આશ શરીરકી, તબ લગ દાસ ન હોય.

Categories: કબીરવાણી | Tags: | 1 Comment

કર્મ અને તેના ફળ વિષે – કબીરવાણી


*
(૪૭૯) કહેતા હય કરતા નહિં, મુહકા બડા લબાર,
કાલા મુંહ લે જાયગા, સાહેબ કે દરબાર.
*
(૪૮૦) કથની કથી તો ક્યા ભયા, કરણી નહિ કરાય,
કાલબુતકા કોટ જ્યું, દેખત હી દેહ જાય.
*
(૪૮૧) કહેના મીઠી ખાંડ સી, કરના બિખ કી લોય,
જ્યું કહેની ત્યું રહેન રહે, તો બિખકા અમૃત હોય.
*
(૪૮૨) જૈસી બાની મુખ કહે, તૈસી ચાલે નાહિ,
મનુષ્ય નહિ વે શ્વાન હય, બાંધે જમપુર જાહિ.
*
(૪૮૩) કથની બકની છોડ દે, રહેની સે ચિત્ત લાય,
નિરખી નીર પીયે બિના, કબહુ પ્યાસ ન જાય.
*
(૪૮૪) કથતે બકતે પચ ગયે, મુરખ કોટ હજાર,
કથની કાચી પડ ગઈ, રહેની રહી સો સાર.
*
(૪૮૫) જૈસી બાની મુખ કહે, તૈસી ચાલે ચાલ,
સાહેબ સંગ લાગા રહે, તબ હી હોય નેહાલ.
*
(૪૮૬) કથની કરે સો પુત હમારા, બેદ પઢે સો નાતી,
રહેણી રહે સો ગુરૂ હમારા, હમ હય તાકૈ સાથી.
*
(૪૮૭) કુલ કરણી છુટે નહિં, જ્ઞાન હિ કથે અગાધ,
કહે કબીર તા દાસકો, મુખ દેખે અપરાધ.
*
(૪૮૮) રહેણી કે મેદાનમેં, કથની આવે જાય,
કથની પીસે પિસના, રહેણી અમલ કમાય.
*
(૪૮૯) એરણ કી ચોરી કરે, કરે સુઈકા દાન,
ઉંચા ચઢ કર દેખતે, કૈતિક દૂર વિમાન.
*
(૪૯0) મનમાં હી ફુલા કરે, કરતા હું મય ધરમ,
કોટ કરમ શિરપે ધરે, એક ન ચિન્હે બ્રહ્મ.
*
(૪૯૧) તિરથ ચલા નહાનેકો, મન મેલા ચિત્ત ચોર,
એકહુ પાપ ન ઉતરા, લાયા મન દસ ઓર.
*
(૪૯૨) નાહ્યે ધોયે ક્યા ભયો, મનકો મેલ ન જાય,
મીન સદા જલમેં રહે, ધોવે કલંધ ન જાય.
*
(૪૯૩) જૈસી કરણી આપકી, તૈસાહિ ફળ લે,
કુંડે કરમ કમાય કે, સાંઈયાં દોષ ન દે.
*
(૪૯૪) રામ ઝરૂખે બેઠકે,સબકા મુજરા લેત,
જીસકી જૈસી ચાકરી, તિનકો તૈસા દેત.
*
(૪૯૫) સાહેબકે દરબારમેં, સાચેકો સિરપાવ,
જુઠા તમાચા ખાયગા, ક્યા રંક ક્યા રાવ.
*
(૪૯૬) સાંઈયાંકે દરબારમેં, કમી કછુ હય નાંહિ,
બંદા મોજ ન પાવહિ, તો ચુક ચાકરી માંહિ.
*
(૪૯૭) સાહેબકે દરબારમેં, ક્યું કર પાવે દાદ?
પહેલે કામ બુરા કરે, બાદ કરે ફરિયાદ.
*
(૪૯૮) દાતા નદી એક સમ,સબ કોઈકો દેત,
હાથ કુંજ જીસકા જૈસા, તૈસાહી ભર લેત.
*
(૪૯૯) કરતા કે તો ગુણ ગણે, અવગુણ એકે નાહિ,
જો દિલ ખોજું આપના, સબ અવગુણ મુજમાંહિ.
*
(૫૦૦) જો તોકો કાંટા બુવે, તોકો તું બો ફુલ,
તોકો ફુલપે ફુલ હય, વાકો કાંટા સૂલ.
*
(૫૦૧) આપન ભલે ઠગાઈએ, ઓર ન ઠગીયે કોઈ,
આપ ઠગાયે સુખ ઉપજે, પર ઠગીયા દુઃખ હોય.
*
(૫૦૨) કહેતા હું કહે જાત હું, દેતા હું હેલા,
ગુરૂકી કરણી ગુરૂ તીરેં, ઓર ચેલાકી ચેલા.
*
(૫૦૩) કબીર! હમ ઘર કીયા, ગલ કટોંકે પાસ,
કરેગા સો પાવેગા, તું ક્યું ફિરે ઉદાસ?
*
(૫૦૪) એક હમારી શિખ સુન, જો તું હુવા હય શેખ,
કરૂં કરૂં તું ક્યા કહે, ક્યા કિયા હય દેખ?
*
(૫૦૫) જબ તું આયો જગતમેં, લોક હસે તું રોય,
ઐસી કરણી ના કરો, કે પીછે હસે સબ કોય.
*
(૫૦૬) જૈસી કથની મેં કથી, તૈસી કથે ન કોઈ,
કરણીસેં સાહેબ મિલે, કથની જુઠી હોય.

Categories: કબીરવાણી | Tags: | Leave a comment

Spiritual Diary (28/1)

Paramhansa Yogananda

January 28
Introspection

તમારા અંતરમાં જુઓ. યાદ રાખો બ્રહ્મ સર્વત્ર છે. અતિચેતનામાં ઊંડી ડૂબકી મારીને શાશ્વતતામાં તમારા મનને ઝડપથી પસાર કરી શકો છો; મનની શક્તિ વડે સૌથી દૂરના તારાથી પણ અતિ દૂર જઈ શકો છો. સત્યના અતિ ગહન અંત:પુરમાં અધિચૈતસિક કિરણોને ફેંકવા મનની સર્ચલાઈટ સંપૂર્ણપણે સાધન સજ્જ છે. તેનો ઉપયોગ કરો.

Look within yourself. Remember, the Infinite is everywhere. Diving deep into super-consciousness, you can speed your mind through eternity; by the power of mind you can go farther than the farthest star. The searchlight of mind is fully equipped to throw its super-conscious rays into the innermost heart of Truth. Use it to do so.

Sri Sri Paramhansa Yogananda
“Man’s Eternal Quest”


જાન્યુઆરી મહિનાના બધા જ વિચારો વાંચવા માટે નીચેની લિન્ક ઉપર ક્લિક કરશો.
http://shreesava.files.wordpress.com/2009/12/spiritual-diary-january.pdf


Categories: Spiritual Diary | Tags: , | Leave a comment

વાણી વિષે – કબીરવાણી


*
(૪૫૬) શબ્દ શબ્દ કહા કરો, શબ્દ કે હાથ ન પાંવ,
એક શબ્દ ઓખડ કરે, એક શબ્દ કરે ઘાવ.
*
(૪૫૭) એક શબ્દ સુખરાસ હય, એક શબ્દ દુઃખરાસ,
એક શબ્દ બંધન કટે, એક શબ્દ પરે ફાંસ.
*
(૪૫૮) એક શબ્દ સુપ્યાર હય, એક શબ્દ કુપ્યાર,
એક શબ્દે સબ દુશ્મન, એક શબ્દે સબ યાર.
*
(૪૫૯) શબ્દ ઐસા બોલીયે, તનકા આપા ખોય,
ઔરનકો શિતલ કરે, આપનકો સુખ હોય.
*
(૪૬૦) શિતલ શબ્દ ઉચ્ચારીયે, અહમ્ આનીયેં નાંહિ,
તેરા પ્રિતમ તુજમેં બસે, દુશ્મન બી તુજ માંહી.
*
(૪૬૧) જે શબ્દે દુઃખ ના લગે, સોહિ શબ્દ ઉચ્ચાર,
તપ્ત મિટી શિતલ ભયા, સોહિ સબ્દ તત્ સાર.
*
(૪૬૨) શબ્દ સરીખા ધન નહિં, જો કોઈ જાને બોલ,
હિરા તો દામે મિલે, પર શબ્દ ન આવે મોલ.
*
(૪૬૩) કઠન બચન બિખસે બુરા, જાર કરે સબ સાર,
સંત બચન શિતલ સદા, બરખે અમૃત ધાર.
*
(૪૬૪) કઉવે કિસકા ધન હરા, કોયલ કિસકો દેત,
મિઠા શબ્દ સુનાય કે, જગ અપના કર લેત.
*
(૪૬૫) મીઠા સબસે બોલીયે, સુખ ઉપજે કછુ ઓર,
એહી વશીકરણ મંત્ર હય, તજીયે બચન કઠોર.
*
(૪૬૬) ગમ સમાન ભોજન નહિ, જો કોઈ ગમકો ખાય,
અમરિખ ગમ ખાઈયાં, દુર્વાસા વિર લાય.
*
(૪૬૭) જીભ્યા જીને વશ કરી, તિને વશ કિયા જહાંન,
નહિં તો અવગુણ ઉપજે, કહે સબ સંત સુજાણ.
*
(૪૬૮) શબ્દ શબ્દ બહુ આંતરા, સાર શબ્દ ચિત્ત દેય,
જો શબ્દે હરિ મિલે, સોહિ શબ્દ ગ્રહિ લેય.
*
(૪૬૯) શબ્દ બહોતહિ સુન્યા, પર મિટા ન મનકા મોહ,
પારસ તક પહોતા નહિં, તબ લગ લોહાકા લોહ.
*
(૪૭૦) શબ્દ હમારા સત્ હય, તુમ મત જાય સરક,
મોક્ષ મુક્ત ફળ ચાહો, તો શબ્દકો લેઓ પરખ.
*
(૪૭૧) શબ્દ મારે મર ગયે, શબ્દે છોડા રાજ,
જીને શબ્દ વિવેક કીયા, તાકા સરિયા કાજ.
*
(૪૭૨) શબ્દ શબ્દ સબ કોઈ કહે, વોહ તો શબ્દ વિદેહ,
જીભ્યા પર આવે નહિં, નિરખ પરખ કર લે.
*
(૪૭૩) શબ્દ બિના સુરતા આંધળી, કહો કહાં કો જાય,
દ્વાર ન આવે શબ્દ કા, ફિર ફિર ભટકા ખાય.
*
(૪૭૪) એક શબ્દ ગુરૂદેવ કા, તાકા અનન્ત બિચાર,
થાકે મુનિજન પંડિતા, ભેદ ન આવે પાર.
*
(૪૭૫) બેદ થકે બ્રહ્મા થકે, થકીયા શંકર શેષ,
ગીતા કો બી ગમ નહિં, જહાં સદગુરૂ કા ઉપદેશ.
*
(૪૭૬) પરખો દ્વારા શબ્દકા, જો ગુરૂ કહે બિચાર,
બિના શબ્દ કછુ ના મિલે, દેખો નયન નિહાર.
*
(૪૭૭) હોઠ કંઈ હાલે નહિં, જીભ્યા ન નામ ઉચ્ચાર,
ગુપ્ત શબ્દ જો ખેલે, કોઈ કોઈ હંસ હમાર.
*
(૪૭૮) લોહા ચુંબક પ્રીત હય, લોહા લેત ઉઠાય,
ઐસા શબ્દ કબીરકા, કાળસેં લેત છોડાય.

Categories: કબીરવાણી | Tags: | Leave a comment

મન વિષે – કબીરવાણી


*
(૪૦૫) મન મેરા પંખી ભયા, જહાં તહાં જાય,
જહાં જૈસી સંગત કરે, તહાં તૈસા ફળ ખાય.
*
(૪૦૬) મન માતા મન દુબલા, મન પાની મન લાય,
મનકો જૈસી ઉપજે, મન તૈસા હો જાય.
*
(૪૦૭) મન મરકટ બન બન ફિરે, કછું નેક ન ઠહેરાય,
રામ નામ બાંધા બિના, જીત ભાવે તિત જાય.
*
(૪૦૮) મન મરકટ મન ચાતુરી, મન રાજા મન રંક,
જો મન હરજીકો મિલે, તો હરજી મિલે નિશંક.
*
(૪૦૯) મન પંખી બિન પંખકા, લખ જોજન ઉડ જાય,
મન ભાવે તાકો મિલે, ઘટમેં આન સમાય.
*
(૪૧૦) સાત સમુદ્રકી એક લહર, ઓર મનકી લહેર અનેક,
કોઈ એક હરિજન ઉબરા, ડુબી નાવ અનેક.
*
(૪૧૧) મનકા બહોત રંગ હય, તલ તલ જૈસા હોય,
એકા રંગ જો રહે, તો કોટી મધે કોય.
*
(૪૧૨) કબૂ મન ગગન ચઢે, કબૂ જાય પાતાળ,
કબૂ મન વરકતા દિસે, કબૂ પાડે જંજાળ.
*
(૪૧૩) મનકે હારે હાર હય, ઔર મનકી જીતે જીત,
પરબ્રહ્મ જો પાઈએ. તો મનહી હોય પ્રતિત.
*
(૪૧૪) કબીર! મન તો એક હય, ભાવે તહાં બિલમાય,
ભાવે હરિ ભક્તિ કરે, ભાવે બિષ કમાય.
*
(૪૧૫) કોટ કરમ પલમેં કરે, એ મન બિખ્યા સ્વાદ,
સતગુરૂ શબ્દ માને નહિ, જનમ ગમાયા ખાદ.
*
(૪૧૬) કબીર! મન બિકારે પડા, ગયા સ્વાદ કે સાથ,
ગુટકા ખાય બજારકા, અબુ ક્યું આવે હાથ.
*
(૪૧૭) પહેલે રાક ન જાનિયા, અબ ક્યું આવે હાથ,
પડ ગયા રાતા ધુરા, બેપારીઓ સાથ.
*
(૪૧૮) મન સબ પર અસ્વાર હય, પેંડા કરે અનન્ત,
મનહિ પર અસ્વાર રહે, કો એક બિરલા સંત.
*
(૪૧૯) કબીર મન મરતક ભયા, દુર્ભળ ભયા શરીર,
પેંડે લાગા હરિ ફિરે, યું કહે દાસ કબીર.
*
(૪૨૦) મન પાની કી પ્રીતડી, પડા જો કપટી લોન,
ખંડ ખંડ હો ગયા, બહોર મિલાવે કોન?
*
(૪૨૧) કાગજ કેરી નાવડી, ઔર પાની કેરા ગંગ,
કહે કબીર કૈસે તિરૂં, પાંચ કુસંગી સંગ.
*
(૪૨૨) સાંધે ઈંદ્રિય પ્રબલકો, જઈસે ઉઠે ઉપાધ,
મન રાજા બહેકાવતે, પાંચો બડે અસાધ.
*
(૪૨૩) કાયા દેવળ મન ધજા, બિષય લહેર ફિરાય,
મનકે ચલતે તન ચલે, તાકા સર્વસ્વ જાય.
*
(૪૨૪) મન ચલે તો ચલને દે, ફિર ફિર નામ લગાય,
મન ચલતે તન થંભ હય, તાકા કછુ ન જાય.
*
(૪૨૫) મન ગયા તો જાને દે, મત જાને દે શરીર,
બિન ચિલ્લે ચઢિ કમાન, કિન બિધ લાગે તીર.
*
(૪૨૬) મન મનતા મન મારરે, રાખો ઘટમેં ઘેહેર,
જબહિ ચાલે પુંઠ દે, તો અંકુશ દે દે ફિર.
*
(૪૨૭) યા મન અટક્યો બાવરો, રાખો ઘટમેં ઘેહેર,
મન મમતામેં ગલ ચલે, તો અંકુશ દે દે ફેર.
*
(૪૨૮) મેરા મન મકરંદ થા, કરતા બહુ બિગાર,
અબ સુધા હો મારગ ચલા, હરિ આગે હમ લાર.
*
(૪૨૯) મન મારી મેંદા કરૂં, તનકી પાડું ખાલ,
જીભ્યાકા ટુકડા કરૂં, જો હરિ બિન કાઢે સ્વાલ.
*
(૪૩૦) મન દિયા ઉને સબ દિયા, મનકી ગેલ શરીર,
તન મન દે ઉબરન ભયેં, હરિકો દાસ કબીર.
*
(૪૩૧) જો તન માંહિ મન ધરે, મન ધર નિર્મળ હોય,
સાહેબસોં સનમુખ રહે, તો ફિર બાળક હોય.
*
(૪૩૨) તનકુ મન મિલતા નહિ, તો હોતા તનકા ભંગ,
રહેતા કાલા બોર જ્યું, ચઢે ના દુજા રંગ.
*
(૪૩૩) કામ હય ત્યાં રામ નહિં, રામ નહિં ત્યાં કામ,
દોનોં એક જા ક્યું રહે, કામ રામ એક ઠામ.
*
(૪૩૪) હિરદા ભિતર આરસી, મુખ દેખા ન જાય,
મુખ તો તબહી દેખીયે, જબ મનકી દુબ્ધા જાય.
*
(૪૩૫) ચંચળ મનવા ચેતરે, સુતો ક્યાં અજ્ઞાન,
જબ ધર જમ લે જાયગા, પડા રહેગા મ્યાન.
*
(૪૩૬) તનકા વેરી કો નહિ, જો મન શિતલ હોય,
તુ આપાકો ડાલ દે, તો દયા કરે સબ કોય.
*
(૪૩૭) તનમન દિયા તો ભલી કરી, ડારા શિરકા ભાર,
કબ કહે જો મેં દિયા, તો બહોત સહેગા માર.
*
(૪૩૮) મન ઠહેરા તબ જાનિયે, અનસુજ સબે સુજાય,
જ્યું અંધિયારે ભવનમેં, દિપક બાર દિખાય.
*
(૪૩૯) કબીર! મન પરબોધ લે, આપહિ લે ઉપદેશ,
જો એ પાંચો વશ કરો, તો શિષ્ય હોય સબ દેશ.
*
(૪૪૦) મન કપડા મેલા ભયા, ઈનમેં બહોત બિગાર,
યે મન કૈસે ધોઈયે, સંતો કરો બિચાર.
*
(૪૪૧) સત ગુરૂ ધોબી જ્ઞાન જલ, સાબુ સરજનહાર,
સુરત શિલા પર ધોઈએ, નિકસેં જોત અપાર.
*
(૪૪૨) કબીર! કાયા કો ઝગો, સાંઈ સાબુન નામ,
રામહિ રામ પોકારતાં, ધોયા પાંચો ઠામ.
*
(૪૪૩) કબીર! મન નિશ્ચલ કરો, ગોવિંદ કે ગુણ ગાય,
નિશ્ચલ બિના ન પાઈયે, કોટિક કરો ઉપાય.
*
(૪૪૪) ભક્ત દ્વાર હય સાંકડા, રાઈ દસમા ભાગ,
મન હી જબ રાવત હો રહા, તો ક્યું કર શકે સમાય.
*
(૪૪૫) રાઈ બાતાં બિસવા, ફિર બિસનકા બિસ,
ઐસો મનવા જો કરે, તહિ મિલે જગદિશ.
*
(૪૪૬) મન ગોરખ મન ગોવિંદા, મનહુ ચૌ ઘટ હોય,
જો મન રાખે જતન કર, તો આપે કરતો સોય.
*
(૪૪૭) જબ તક આશ શરીરકી, નિર્ભય ભયા ન જાય,
કાયા માયા મન તજે, ચૌપટ રહા બજાય.
*
(૪૪૮) મન રાજા મન રંક હય, મન કાયર મન સુર,
શુન્ય શીખર પર મન રહે, મસ્તક આવે નુર.
*
(૪૪૯) તેરી જોતમેં મન ધરેં, મન ધર હોય પતંગ,
આપા ખોયે હરિ મિલે, તુજ મિલ્યા રહે રંગ.
*
(૪૫૦) દોરી લાગી ભય ગા, મન પાયે વિશ્રામ,
ચિત્ત ચોંટા હરિ નામસોં, મિટ ગયા સબહિ કામ.
*
(૪૫૧) યે મન હરિ ચરણે ચલા, માયા મોહસેં છુટ,
બે હદમાંહિ ઘર કિયા, કાળ રહા શિર કુટ.
*
(૪૫૨) યે મન થાકી થીર ભયા, પગ બીન ચલે ન પંથ,
એક જ અક્ષર અલેખકા, થાકે કોટી ગ્રંથ.
*
(૪૫૩) મેરા મન સુમરે રામકો, મનમેં રામ સમાય,
મનહિ જબ રામ હો રહા, તો શિશ નમાવું કાય?
*
(૪૫૪) તું તું કરતાં તું ભયા, તું માંહે રહે સમાય,
તું માંહિ મન મિલ રહા, અબ મન અંત ન જાય.
*
(૪૫૫) તું તું કરતાં તું ભયા, મુજમેં રહી ન “હું”,
વારી ફેરૂં નામ પર, જીત દેખું તીત “તું”.

Categories: કબીરવાણી | Tags: | Leave a comment

સંન્યાસી વિષે – કબીરવાણી


*
(૩૮૭) કેશો કહાં બિગાડ્યો, જો મુંડે સો બાર?
મનકો કાહે ન મુંડિયો, જામેં બિષયહિ બિકાર.
*
(૩૮૮) મન મેવાસી મુંડિયે, કેશ હિ મુંડે કાહે?
જો કિયા સો મન હિ કિયા, કેશ કિયા કછુ નાહે.
*
(૩૮૯) સ્વાંગ પહેરે શુરા ભયા, દુનિયા ખાઈ ખુંદ,
જો સેરી સત નિકસે, સો તો રાખે મુંઢ.
*
(૩૯૦) હાથસે માળા ફિરે, પર હિરદા ડામા ડુલ,
પગ તો પાલા મેં ગલા, ભાન ન લાગે સુલ.
*
(૩૯૧) માલા પહેરે મન સુખી, તાંસે કછુ ન હોય,
મન માલાકુ ફેરતે, જુગ ઉજીયાલા હોય.
*
(૩૯૨) માલા પહેરે કોન ગુન, મનકી દુબ્ધા ન જાય,
મન માલા કર રાખીયે, હરિ ચરન ચિત્ત લાય.
*
(૩૯૩) મનકા મસ્તક મુંડ લે, કામ ક્રોધકા કેશ,
જો યે પાંચો પરમોઘ લે, તો ચેલા સબહિ દેશ.
*
(૩૯૪) માલા તિલક બનાયકે, ધરમ બિચારા નાહિ,
માલા બિચારી ક્યા કરે, મેલ રહા મન માંહિ.
*
(૩૯૫) મુંડ મુંડાવત દિનહિ ગયા, અજહુ ન મિલ્યા રામ,
રામ બિચારા ક્યા કરે, મનકે ઔર હિ કામ.
*
(૩૯૬) કાષ્ટ કટકે માલા કિની, માંહે પરોયા સુત,
માલા બિચારી ક્યા કરે, જો ફેરનહાર કપુત.
*
(૩૯૭) માલા તિલકા તો ભેખ હય, રામ ભક્તિ કછુ ઓર,
કહે કબીર જીન પહેરયા, પાંચો રાખો ઠોર.
*
(૩૯૮) માલા તો મનકી ભલી, ઓર સંસારી ભેખ,
માલા પહેરે મન સુખી, તો બોહારાકે ઘર દેખ.
*
(૩૯૯) માલા મુજસે લર પડી, કાહે ફિરાવે મોહે?
જો દિલ ફેરે આપના, તો રામ મિલાવું તોહે.
*
(૪૦૦) ભરમ ન ભાગા જીવકા, અનન્ત ધરાયે ભેખ,
સતગુરૂ સમજા બાહેરા, અંતર રહા અલેખ.
*
(૪૦૧) તનકો જોગી સબ કરે, મનકો કરે ન કોય,
મનકો જોગી જો કરે, સો ગુરૂ બાળક હોય.
*
(૪૦૨) મન મેલા તન ઉજળા, બગલા કપટી અંગ,
તાતે તો કઉવા ભલા, તન મન એકહી રંગ.
*
(૪૦૩) કવિતા કોટી કોટ હય, શિરકે મુંડે કોટ,
મનકે મુંડે દેખ કર, તા સંગ લિજે ઓટ.
*
(૪૦૪) માથા મુછ મુંડાય કે, કાયા ઘાટમ ઘોટ,
મનકો કાહે ન મુંડિયે, જામેં સબહિ ખોટ.

Categories: કબીરવાણી | Tags: | Leave a comment

Create a free website or blog at WordPress.com.