સમય વિષે – કબીરવાણી



(૧૪૯) કબીર! કાયા પાહોની, હંસ બટાઉ માંહે,
ન જાનું કબ જાયગી, મોહે ભરોસો નાંહે.

(૧૫૦) કહત સુનત જુગ જાત હય, બિષે ન સુઝે કાળ,
કબીર કહેરે પ્રાંનિયા, સાહેબ નામ સંભાળ.

(૧૫૧) મુસા ડરપે કાળસું, કઠણ કાળકા જોર,
સ્વર્ગ ભુ પાતાલમેં, જહાં જાવે તહાં ઘોર.

(૧૫૨) ફાગણ આવત દેખકે, મન ઝુરે બનરાય,
જીન ડાલી હમ ક્રિડા કિયા, સોહિ પ્યારે જાય.

(૧૫૩) પાત ઝરંતા દેખકે, હસતી કુંપલિયાં,
હમ ચલે તુમ ચાલીયો, ધિરી બાપલિયાં.

(૧૫૪) પાત ઝરંતા યું કહે, સુન તરવર રાય,
અબકે બિછુરે કહાં મિલેંગે, દૂર પડેંગે જાય.

(૧૫૫) ફિર તરવરબી યું કહે, સુનો પાત એક બાત,
સાંઈયાં ઐસા સરજીયા, એક આવત એક જાત.

(૧૫૬) માલી આવત દેખકે, કલીયાં કરે પુકાર,
ફુલી ફુલી ચુની લિયે, કલ હમારી બાર.

(૧૫૭) ચક્કી ફીરતી દેખકે, દિયા કબીરા રોય,
દો પુંઠ બિચ આયકે, સાબેત ગયા ન કોય.

(૧૫૮) આરે પારે જો રહા, જીના પીસે સોય,
ખુંટ પકડકે જો રહે, તાકો પીસ શકે ન કોય.

(૧૫૯) કાળ સિરાને આ ખડા, જાગ પ્યારે મિત,
રામ સ્નેહિ બાવરા, તું ક્યું સોય નચિંત.

(૧૬૦) માટી કેરા પુતલા, માણસ ધર્યા નામ,
દિન દો ચાર કારણે, ફિર ફિર રોકે ઠામ.

(૧૬૧) ખડ ખડ બોલી ઠીકરી, ઘડ ઘડ ગયે કુંભાર,
રાવણ સરખે ચલ ગયે, જો લંકા કે સરદાર.

(૧૬૨) ધમ્મન ધબતી રહે ગઈ, બુજ ગયે અંગાર,
એહરન કબકા રહે ગયા, જબ ઉઠ ચલા લોહાર.

(૧૬૩) કાચી કાયા મન અસ્થિર, ધીર ધીર કામ કરંત,
જ્યું જ્યું નર નિધડક ફિરે, ત્યું ત્યું કાલ હસંત.

(૧૬૪) કાળ હમારે સંગ રહે, કૈસી જતનકી આસ,
દિન દશ રામ સંભાર લે, જબ લગ પિંજર પાસ.

(૧૬૫) પાવ પલકકી ખબર નહિં, કરે કાલકો સાજ,
કાળ અચાનક ઝડપેંગા, જ્યું તીતરકો બાજ.

(૧૬૬) કબીરા ગાફેલ ક્યું ફિરે, ક્યું સોતા ઘનઘોર,
તેરે સિરાને જમ ખડા, જ્યું અંધિયારે ચોર.

(૧૬૭) કબીર! જો દિન આજ હય, સો દિન નાહિં કાલ,
ચેત શકે તો ચેત લે, બીચ પડી હય ખ્યાલ.

(૧૬૮) યા અવસર ચેત્યો નહિ, ચુક્યો મોટી ઘાત,
માટી મિલન કુંભારકી, બહોત સહેગો લાત.

(૧૬૯) દરદ ન લેવો જાતકો, મુવા ન રાખે કોય,
સગા ઉસીકો કીજીએ, જો નેત નિભાવું હોય.

(૧૭૦) મનખા જનમ પાયકે, જબલગ ભજ્યો ન રામ,
જૈસે કુવા જળ બિન બન્યો, તોકો નહિં કામ.

(૧૭૧) જુઠે સુખકો સુખ કહે, માનત હ મન મોદ,
જગત ચબે ના કાલકા, કુછ મુખમેં કુછ ગોદ.

(૧૭૨) જો દેખા સો વિનાશ હિ, નામ ધર્યા સો જાય,
કબીર! ઐસા તત્વ ગ્રહો, જો સદગુરૂ દિયે બતાય.

(૧૭3) કબીર! આયા હય સો જાયગા, રાજા રંક ફકીર,
કોઈ સિંહાસન ચઢ ચલે, કોઈ બંધ જાત જંજીર.

(૧૭૪) સંગી હમારે ચલ ગયે, હમ ભી જાને હારે,
કાગજમેં કછુ બાકી હય, તાસે લાગી બાર.

(૧૭૫) કબીર! થોડા જીવના, માંડા બહોત મંડાન,
સબહિ છોડકે ચલ ગયે, રાજા રંક સુલતાન.

(૧૭૬) કાહે ચુનાવે મેડિયાં, કરતે દોડા દોડ?
ચિઠ્ઠી આઈ રામકી, ગયે પલકમેં છોડ.

(૧૭૭) જીન ઘર નૌબત બાજતી, હોતે છબ્બીશ રાગ,
સો ઘર હી ખાલી પડે, બેઠન લાગે કાગ.

(૧૭૮) જીન ઘર નૌબત બાજતી, મંગલ બાંધે દ્વાર,
એક હરિકે નામ બિન, ગયા જનમ સબ હાર.

(૧૭૯) કયા કરીએ ક્યા જોડીયે, થોડે જીવનકે કાજ,
છાંડી છાંડી સબ જાત હય, દેહ ગેહ ધન રાજ.

(૧૮૦) એક દિન ઐસા હોયગા, કોઈ કીસીકા નાહિ,
ઘરકી નારી કોણ કહે, તનકી નારી નાહિ.

(૧૮૧) જાગો લોકો મત સોવો, ન કરો નિંદસે પ્યાર,
જૈસો સ્વપનો રયનકો, ઐસો એ સંસાર.

(૧૮૨) ઉંચા ચઢ પુકારીયા, બુમત મારી બહોત,
ચેતનહારા ચેતીયો, શિરપે આઈ મોત.

Categories: કબીરવાણી | Leave a comment

Post navigation

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: