માયા વિષે – કબીરવાણી



(૧૦૪) હરિકી ભક્તિ કર, તજ માયાકી ચોજ,
બેર બેર ન પાઈયે, મનખા જનમકી મોજ.

(૧૦૫) કબીર માયા પાપની, હરિસે કરે હરામ,
મુખ કુડિયાલી કુમતકી, કહને ન દે રામ.

(૧૦૬) મેં જાનું હરિકો મિલું, મોં મનમેં બડી આસ,
હરિ બિચ પાડે આંતરા, માયા બડી પિચાસ.

(૧૦૭) માયા માથે શિંગડા, લંબા નવ નવ હાથ,
આગે મારે શિંગડા, પિછે મારે લાત.

(૧૦૮) માયા તરવર ત્રિવિધકી, શોક દુઃખ સંતાપ,
શિતલતા સ્વપ્ને નહિં, ફલ ફીકો તન તાપ.

(૧૦૯) કબીર! માયા મોહિની, માંગી મિલે ન હાથ,
મન ઉતાર જુઠી કરે, તબ લગ ડોલે સાથ.

(૧૧૦) કબીર! માયા સાંપની, જન તાહિકો ત્રાય,
ઐસા મિલા ન ગારૂડી, પકડ પિંઠારે બાય.

(૧૧૧) માયાકા સુખ ચાર દિન, ગ્રહે કહાં ગમાર,
સુપને પાયા રાજ ધન, જાત ન લાગે વાર.

(૧૧૨) કરક પડા મેદાનમેં, કુકર મિલે લખ કોટ,
દાવા કર કર લડ મુંવે, અંત ચલે સબ છોડ.

(૧૧૩) હસ્તિ ચઢકર જો ફિરે, ચમર ચઢાય,
લોક કહે સુખ ભોગવે, રહે તો દોજખ માંય.

(૧૧૪) રામહિ થોરા જાનકે, દુનિયા આગે દિન,
વોહ રંક કો રાજા કહે, માયા કે આધિન.

(૧૧૫) માયા ઐસી શંખની, સામી મારે શોધ,
આપન તો રીતે રહે, દે ઔરનકો બોધ.

(૧૧૬) સંસારીસે પ્રીતડી, સરે ન એકો કામ,
દુબધામેં દોનોં ગયે, માયા મીલી ન રાખ.

(૧૧૭) માયાકો માયા મિલે, લંબી કરકે પાંખ,
નિર્ગુનકો ચિને નહિં, ફૂટી ચારોં આંખ.

(૧૧૮) ગુરૂકો ચેલા બિખ દે, જો ગાંઠી હો દામ,
પુત પિતા કો મારસી, યેહ માયાકે કામ.

(૧૧૯) જે માયા સંતો તજી, મુંઢ તાહિ લલચાય,
નર ખાય કર ડારે તો, સ્વાન સ્વાદ લે ખાય.

(૧૨૦) માયા હય દો પ્રકારકી, જો કોઈ જાને ખાય,
એક મિલાવે રામકો, એક નર્ક લે જાય.

(૧૨૧) ઉંચે ડાલી પ્રેમકી, હરિજન બેઠા ખાય,
નીચે બેઠી વાઘની, ગિર પડે સો ખાય.

(૧૨૨) માયા દાસી સંતકી,સાકુન્થકે સિર તાજ,
સાકુન્થકી શિર માનની, સંતો સેહતી લાજ.

(૧૨૩) કબીર! માયા ડાકની, સબ કોઈકો ખાય,
દાંત ઉપાડે પાપની, જો સંતો નેડી જાય.

(૧૨૪) એક હરિ એક માનિની, એક ભગત એક દાસ,
દેખો માયા ક્યા કિયા, ભિન્ન ભિન્ન કિયા પ્રકાશ.

(૧૨૫) માયા દીપક નર પતંગ, ભ્રમે ભ્રમે પડંત,
કહે કબીર ગુરૂ જ્ઞાનસે, એકાદા ઉબરંત.

(૧૨૬) કબીર! માયા પાપની, લોભે લોભાયા લોગ,
પુરી કાહે ન ભોગવે, વાંકો એહિ વિયોગ.

(૧૨૭) તૃષ્ણા સિંચે ના ઘટે, દિન દિન બઢતે જાય,
જવાસાકા રૂખ જ્યું, ઘને મેઘ કમલાય.

(૧૨૮) કામી અમૃત ન ભાવહિ, બિખ્યા લિની શોધ,
જનમ ગમાયા ખાધમેં, ભાવે ત્યું પરમોઘ.

(૧૨૯) એક કનક અરૂ કામિની, બિખ્યા ફલકુ ખાય,
દેખત હિ સે બિખ ચઢે, ખાયે તે મર જાય.

(૧૩૦) સાંધે ઈંદ્રિય પ્રબલકુ, જેઈસેં ઉઠે ઉપાધ,
મન રાજા બહેંકાવતે, પાંચો બડે અસાધ.

(૧૩૧) માયા માયા સબ કોઈ કહે, માયા લખે ન કોય,
જો મનસે ના ઉતરે, માયા કહિયે સોય.

(૧૩૨) માયા છોરન સબ કોઈ કહે, માયા છોરી ન જાય,
છોરનકી જો બાત કરે, તો બહોત તમાચા ખાય.

(૧૩૩) મન મતે માયા તજી, યું કર નિકસા બહાર,
લાગી રહી જાની નહિં, ભટકી ભયો ખુંવાર.

(૧૩૪) માયા તજી તો ક્યા ભયા, માન તજા નહિં જાય,
માને બડે મુનીવર ગલે, માન સબનકો ખાય.

(૧૩૫) માન દિયો મન હરખ્યો, અપમાને તન છીન,
કહે કબીર તન જાનીએ, માયામેં લૌ લીન.

(૧૩૬) માન તજા તો ક્યા ભયા, મનકા મતા ન જાય,
સંત બચન માને નહિં, તાકો હરિ ન સોહાય.

(૧૩૭) માયા છાયા એક હય, જાને બિરલા કોય,
ભાગે તાકે પિછે પરે, સનમુખ આગે હોય.

(૧૩૮) માયા સમી ન મોહિની, મન સમા નહિં ચોર,
હરિજન સમા ન પારખુ, કોઈ ન દીસે ઓર.

(૧૩૯) માયાસે કો મત મિલો, સબ બહેંલા દે બાંય,
નારદ સા મુની ગલા, તો કહાં ભરોસા તાય.

(૧૪૦) સાંકળ હું તે સબ હય, યેહ માયા સંસાર,
સો ક્યું છુટે બાપરે, જો બાંધે કિરતાર.

(૧૪૧) છોરે બિન છુટે નહિં, છોરનહારા રામ,
જીવ જતન બહોતરી કરી, પર સરે ન એકો કામ.

(૧૪૨) કબીર માયા મોહિની, જૈસી મીઠી ખાંડ,
સદગુરૂ કૃપા ભઈ, નહિં તો કરતી ભાંડ.

(૧૪૩) ભલ ભલા જો ગુરૂ મિલા, નહિ તો હોતી હાણ,
દિપક જોત પતંગ જ્યું, પડતા પુરી જાન.

(૧૪૪) કબીર! માયા ડાકણી, ખાયા સબ સંસાર,
ખાઈ ન શકે કબીર કો, જાકે રામ આધાર.

(૧૪૫) કબીર! જુગકી ક્યા કહું, ભવજળ ડૂબે દાસ,
પાર બ્રહ્મ પતિ છાંડકે, કરે દુનિકી આશ.

(૧૪૬) કબીર! યે સંસાર કો, સમજાવું કંઈ બાર,
પૂંછ જ પકડે ઘૈરકી ઉતર્યા ચાહે પાર.

(૧૪૭) જો તું પડા હૈ ફંદમેં, નિકસેગા ક્યું અંધ,
માયા મદ તોકું ચઢ, મત ભુલે મત મંદ.

(૧૪૮) માયા બડી હય ડાકની, કરે કાલકી ચોંટ,
કોઈ હરિજન ઉંબરા, પાર બ્રહ્મકી સોટ.

Categories: કબીરવાણી | Tags: | Leave a comment

Post navigation

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: