Daily Archives: 24/01/2010

સ્મરણ વિષે – કબીરવાણી



(૨૨૫) સુમરનસે સુખ હોત હય, સુમરસે દુઃખ જાય,
કહે કબીર સુમરન કિયે, સ્વામિ માંહિ સમાય.
*
(૨૨૬) કબીરા સુમરન સાર હય, ઓર સકલ જંજાળ,
આદી અંત સબ શોધીયા, દુજા દીસે કાલ.
*
(૨૨૭) કબીરા નિજ સુખ રામ હય, દુજા દુઃખ અપાર,
મનસા બાચા કર્મના, નિશ્ચય સુમરન સાર.
*
(૨૨૮) રામ નામકે લેત હિ, હોત પાપકા નાશ,
જૈસી ચન્ગિ અગ્નિકી, પડી પુલાને ઘાસ.
*
(૨૨૯) નામ જો રતી એક હય, પાપ જો રતી હજાર,
એક રતી ઘટ સંચરે, જાર કરે સબ છાર.
*
(૨૩૦) રામ નામકી ઔષધિ, સદગુરૂ દિયે બતાય,
ઔષધ ખાય પચી રહે, તાકે બેદ ન જાય.
*
(૨૩૧) સબ મંત્રકા બીજ હય, રામ નામ તત્સાર,
જે કો જન હિરદેં ગરેં, સો જન ઉતરે પાર.
*
(૨૩૨) રામ કહો મન વશ કરો, એહિ બડા હય અર્થ,
કાહેકો પઢ પઢ મરોં, કૌટહિ જ્ઞાન ગહન્થ.
*
(૨૩૩) જીને નામ લિયા ઉને સબ કીયા, સબ શાસ્ત્રકા ભેદ,
બિના નામ નર્કે ગયે, પઢ પઢ ચારો વેદ.
*
(૨૩૪) એકહિ શબ્દમેં સબહિ કહા, સબહિ અર્થ બિચાર,
ભજીયે કેવળ રામકો, તજીયે બિષયહિ બિકાર.
*
(૨૩૫) કબીરા હરિકે નામસે, કૌટ બિઘન ટળ જાય,
રાઈ સમાન બસુદરા, કૈટેક કાષ્ટ જણાય.
*
(૨૩૬) સુખમેં સુમરન ના કરે, દુઃખમેં કરે સબ કોય,
સુખમેં જો સુમરન કરે, તો દુઃખ કહાં કે હોય.
*
(૨૩૭) સુખમેં સુમરન ના કરે, દુઃખમેં કરે જો યાદ,
કહે કબીર તા દાસકી, કૌન સુને ફરિયાદ.
*
(૨૩૮) બિપત્તભલી હરિ નામ લેત, કાયા કસોટી દુઃખ,
રામ બિનાં કિસ કામકી, માયા સંપત સુખ.
*
(૨૩૯) હરિ સુમરન કોઢી ભલા, ગલી ગલી પડે ચામ,
કંચન દેહ જલાય દે, જો નહિં ભજે હરિ નામ.
*
(૨૪૦) જા ઘર સંત ન સેવિયા, હરિ કો સુમરન નાહે,
સો ઘર મરહટ સરિખા, ભુત બસોં તે માંહે.
*
(૨૪૧) રામ ના તો રતન હય, જીવ જતન કરી રાખ,
જબ પડેગી સંકટી, તબ રાખે રઘુનાથ.
*
(૨૪૨) જબ જાગે તબ રામ જપ, સોવત રામ સંભાર,
ઉઠત બેઠત આત્મા, ચાલત હિ રામ ચિતાર.
*
(૨૪૩) જીતને તારે ગગનમેં, ઈતને શત્રુ હોય,
કૃપા હોય શ્રીરામકી, તો બાલ ન બાંકો હોય.
*
(૨૪૪) જો કોઈ સુમરન અંગકો, પાઠ કરે મન લાય,
ભક્તિ જ્ઞાન મન ઉપજે, કહે કબીર સમજાય.
*
(૨૪૫) જપ તપ સંયમ સાધના, સબ સુમરનકે માંહિ,
કબીર જાને યા રામજન, સુમરન સમ કછુ નાંહિ.
*
(૨૪૬) સહકામી સુમરન કરે, પાવે ઉત્તમ ધામ,
નિષ્કામી સુમરન કરે, પાવે અવિચળ નામ.
*
(૨૪૭) પથ્થર પુંજે હરિ મિલે, તો મેં પુંજું ગિરિરાય,
સબસે તો ચક્કિ ભલી, કે પિસ પિસકે ખાય.
*
(૨૪૮) દેહ નિરંતર દેહરા, તામેં પ્રત્યક્ષ દેવ,
રામ નામ સુમરન કરો, કહાં પથ્થરકી સેવ.
*
(૨૪૯) પથ્થર મુખ ના બોલહિ, જો શિર ડારો કુટ,
રામ નામ સુમરન કરો, દુજા સબહિ જુઠ.
*
(૨૫૦) કુબુદ્ધિકો સુઝે નહિં, ઉઠ ઉઠ દેવલ જાય,
દિલ દેહેરાકી ખબર નહિં, પથ્થર તે કહાં પાપ.
*
(૨૫૧) પથ્થર પાની પુંજ કર, પચ પચ મુવા સંસાર,
ભેદ નિરાલા રહ ગયા, કોઈ બિરલા હુવા પાર.
*
(૨૫૨) મક્કે મદિને મેં ગયા, વહાંભી હરકા નામ,
મેં તુજ પુછું હે સખી, કિન દેખા કિસ ઠામ.
*
(૨૫૩) રામ નામ સબ કોઈ કહે, ઠગ ઠાકોર ઔર ચોર,
ધ્રુવ પ્રહલાદ સબ તર ગયે, એહિ નામ કછુ ઓર.
*
(૨૫૪) શુદ્ધ બિન સુમરન નહિ, ભાવ બિન ભજન ન હોય,
પારસ બિચ પરદા રહા, ક્યું લોહા કંચન હોય.
*
(૨૫૫) સુમરન સિદ્ધિ યું કરો, જૈસે દામ કંગાળ,
કહે કબીર બિસરે નહિ, પલ પલ લેત સંભાળ.
*
(૨૫૭) જૈસી નૈયત હરામપે, ઐસી હરસે હોય,
ચલા જાવે વૈકુંઠમેં, પલ્લા ન પકડે કોઈ.
*
(૨૫૮) બાહેર ક્યા દિખલાઈયે, અંતર કહિયે રામ,
નહિ મામલા ખલ્કસેં, પડા ધનિસેં કામ.
*
(૨૫૯) માલા તો કરમેં ફિરે, જીભ ફિરે મુખ માંહિ,
મનવા તો ચૌદિશ ફીરે, ઐસો સુમરન નાહિ.
*
(૨૬૦) સુમરન ઐસો કિજીયે, ખરે નિશાને ચોટ,
સુમરન ઐસો કિજીયે, હલે નાહિ જીભ હોઠ.
*
(૨૬૧) હોઠ કંઠ હાલે નહિ, જીભ્યા ન નામ ઉચ્ચાર,
ગુપ્ત સુમરન જો ખેલે, સો હિ હંસ હમાર.
*
(૨૬૨) અંતર ‘હરિ હરિ’ હોત હય, મુખકી હાજત નાંહિ,
સહેજે ધુન લાગી રહે, સંતનકે ઘટ માંહિ.
*
(૨૬૩) અંતર જપીયે રામજી, રોમ રોમ રન્કાર,
સહેજે ધુન લાગી રહે, એહિ સમરન તત્સાર.
*
(૨૬૪) સુમરન સુરતિ લગાયકે, મુખસે કછુ ના બોલ,
બાહેર કે પટ દેય કે, અંતર કે પટ ખોલ.
*
(૨૬૫) લેહ લાગી તબ જાનિયે, કબુ છુટ ન જાય,
જીવતહિ લાગી રહે, મુવા માંહિ સમાય.
*
(૨૬૬) બુંદ સામાના સમુદ્રમેં, જાનત હય સબ કોય,
સમુદ્ર સમાના બુંદમેં, જાને બીરલા કોય.
*
(૨૬૭) ભક્ત દ્વાર હય સાંકડા, રાઈ દસમા ભાય,
મન હિ જબ રાવત હો રહા, ક્યું કર શકે સમાય.
*
(૨૬૮) રાઈ બાંતા બિસવા, ફિર બિસનકા બિસ,
ઐસા મનવા જો કરે, તાહિ મિલે જગદીશ.
*
(૨૬૯) મેરા મન સુમરે રામકો, મનમેં રામ સમાય,
મનહિ જબ રામ હો રહા, તો શિશ નમાવું કાંય?
*
(૨૭0) કબીર! મન નિશ્ચલ કરો, ગોવિંદકે ગુન ગાય,
નિશ્ચલ બિના ન પાઈયે, કોટિક કરો ઉપાય.
*
(૨૭૧) માલા જપું ન કર જપું, મુખસે કહું ન રામ,
રામ હમેરા હમકો જપે, મેં બેઠા રહું વિશ્રામ.
*
(૨૭૨) નામ બિસારે દેહકા, જીવ દશા સબ જાય,
જબ હિ છોડે નામકો, સબહિ લાગે પાય.
*
(૨૭૩) રામ જપે અનુરાગસે, સબ દુઃખ ડાલે ધોય,
બિશ્વાસે તો હરિ મિલે, લોહા કંચન હોય.
*
(૨૭૪) રામ નામ પુકારતાં, મિટા મોહ દુઃખ દ્વંદ,
મનકી દુબ્ધા તબ ગઈ, જબ ગુરૂ મિલે ગોવિંદ.
*
(૨૭૫) નિશદીન એક પલકહિ, જો કહેવે રામ કબિર,
તાકે જનમ જનમકે, જહેં પાપ શરીર.
*
(૨૭૬) કલ્યુગમેં જીવન અલ્પ હય, કરીયે બેગ સંભાર,
તપ સાધન કછુ ના બને, તાતે નામ સંભાર.
*
(૨૭૭) નામ નૈનનમેં રમી રહા, જાને બિરલા કોય,
જાકુ મિલીયા સદગુરૂ, તાકુ માલમ હોય.
*
(૨૭૮) રાજા રાણા ના બડા, બડા જો સુમરે રામ,
તાહિ તે જન બડો, જો સુમરે નિજ નામ.
*
(૨૭૯) કબીર! મેં માંગું એ માંગના, પ્રભુ દિજે મોહે સોય,
સંત સમાગમ હરિ કથા, હમારે નિશદિન હોય.
*
(૨૮0) મુગટ જટા માંગું નહિં, ભક્તિ દાન દિજો મોહે,
ઓર કછુ માંગું નહિં, નિશદિન જાચું તોહે.
*

Categories: કબીરવાણી | Tags: | Leave a comment

સુખ વિષે – કબીરવાણી



(૨૧૬) સુખકે માથે સિલ પડે, હરિ હીરદેસે જાય,
બલિહારી આ દુઃખકી, કે પળ પળ રામ સંભરાય.
*
(૨૧૭) સુખી સુખી સબ કોઈ કહે, સુખમેં જાનત નાય,
સુખી સ્વરૂપ આત્મ અમર, જો જાણે સુખ પાય.
*
(૨૧૮) કબીર! તલબ ન છોડીયે, જબ લગ ઘટમેં પ્રાણ,
કોઈક દિન શ્રી રામકો, ભજન પડેંગી કાંન.
*
(૨૧૯) કબીર! તલબ ન છોડીયે, નિશ્ચલ લિજે નામ,
મનખ મજુરી દેત તો, ક્યું કર રાખે રામ.
*
(૨૨૦) અનહોની પ્રભુ કર શકે, હોનાર મિટ જાય,
કબીર! ઈન સંસારમેં, રામભજન સુખ દાય.
*
(૨૨૧) સબી રસાયન મેં કરી, હરિસા ઔર ન કોય,
રતી એક ઘંટમેં સંચરે, સબ તન કંચન હોય.
*
(૨૨૨) કહેતા હું, કહેત જાત હું, સુનતા હય સબ કોઈ,
રામ કહે ભલ હોયગી, નહિં તો ભલા ન હોય.
*
(૨૨૩) કહે કબીર પુકારકે, એ લેવો વ્યવહાર,
રામ નામ જાને બિના, બુંડી મુવા સંસાર.
*
(૨૨૪) ભુપ દુઃખી, અબુધ દુઃખી, દુઃખી રંક બિપરીત,
કહે કબીર એ સબ દુઃખી, સુખી સંત મનજીત.
*

Categories: કબીરવાણી | Tags: | Leave a comment

સંસાર વિષે – કબીરવાણી



(૨૦૫) જળતી આઈ વાદલી, બરખન લાગા અંગાર,
ઉઠ કબીરા દોડ જા, દાઝત હય સંસાર.
*
(૨૦૬) સંસાર સારા સબ દુઃખી, ખાવે ઓર રોવે,
દાસ કબીરા યું દુઃખી, ગાવે ઓર રોવે.
*
(૨૦૭) સુખિયા ઢુંઢત મેં ફિરૂં, સુખિયા મિલે ન કોય,
જે કો આગે દુઃખ કહું, સો પહેલા ઉઠે રોય.
*
(૨૦૮) જે કો આગે એક કહું, સો કહે એકબિસ,
એકહિસે મેં દાઝ્યા, તો કહાં કાઢું બિસ.
*
(૨૦૯) બાસુર સુખ ન રૈન સુખ, ન સુખ ધુપ ન છાંય,
કે સુખ શરણે રામકે, કે સુખ સંતો માંય.
*
(૨૧૦) સ્વર્ગ મૃત્યુ પાતળમેં, પુર તિન સુખ નાંય,
સુખ સાહેબકે ભજનમેં, ઓર સંતનકે માંય.
*
(૨૧૧) સંપત દેખ નવ હરખિયે, બિપત દેખ મત રોય,
સંપત હય તહાં બિપત હય, કર્તા કરે સો હોય.
*
(૨૧૨) લક્ષ્મી કહે મેં નિત નવી, કિસકી ન પૂરી આશ,
કિતને સિંહાસન ચઢ ચલે, કિતને ગયે નિરાશ.
*
(૨૧૩) સંપત તો હરિ મિલન, બિપત રામ વિયોગ,
સંપત બિપત રામ કહા, આંન કહે સબ લોગ.
*
(૨૧૪) હમ જાને યે ખાયગે, બહુત જમા કિયો માલ,
જ્યું કા ત્યું રહે ગયા, પકડ ગયા બે કાલ.
*
(૨૧૫) ધન ઐસા સાંચિયે, જો ધન આગે હોય,
મુંઢ માથે ગાંઠરી, જાત ન દેખા કોય.
*

Categories: કબીરવાણી | Tags: | Leave a comment

જીવન મુક્ત વિષે – કબીરવાણી



(૧૮૩) સબ કોઈ મર જાત હય, કાળ જાળકી પાસ,
રામ નામ પુકારતાં, કોઈક ઉબરા દાસ.
*
(૧૮૪) એક બુંદકે કારને, રોતા સબ સંસાર,
અનેક બુંદ ખાલી ગયે, તિનકા કોન બિચાર.
*
(૧૮૫) મરતેં મરતેં જુગ મુવા, અવસર મુવા ન હોય,
દાસ કબીર! યું મુવા, બહોર ન મરના હોય.
*
(૧૮૬) જો મરનેસે જગ ડરે, સો મેરે મન આનંદ,
કબ મરીયે કબ ભેટીએ, પુરન પરમાનંદ.
*
(૧૮૭) મરૂં મરૂં સબ કોઈ કહે, મેરી મરે બલાય,
મરના થા સો મર ચુકા, અબ કોન મરેહિ જાય.
*
(૧૮૮) મન મુવા માયા મુઈ, સંશય મુવા શરીર,
અવિનાશી તો ના મરે, તું ક્યું મરે કબીર.
*
(૧૮૯) જીવતસેં મરનો ભલો, જો મર જાને કોય,
મરને પહેલે જો મરે, કુલ ઉજીયારા હોય.
*
(૧૯૦) મરતેં મરતેં જુગ મુવા, સુત બિત દારા જોય,
રામ કબીરા યું મુવા, એક બરાબર હોય.
*
(૧૯૧) ના મુવા ના મર ગયા, નહિં આવે નહિં જાય,
એ ચરિત્ર કરતારકા, ઉપજજેં ઔર સમાય.
*
(૧૯૨) જોય મરે સો જીવ હય, રમતા રામ ન હોય,
જન્મ મરણસે ન્યારા હય, સાહેબ મેરા સોય.
*
(૧૯૩) હરિ મરી હે તો, હમ હું મરિ હું,
હરિ ન મરિ હે, તો હમ કાહે મરિ હું?
*
(૧૯૪) જબ તક આશા શરિરકી, નિર્ભય ભયા ન જાય,
કાયા માયા મન તજે, ચૌપટ રહા બજાય.
*
(૧૯૫) અજહુ તેરા સબ મિટે, જો જુગ માને હાર,
ઘરમેં ઝગડા હોત હય, સો ઘર જારહિ ઘર.
*
(૧૯૬) અજહુ તેરા સબ મિટે, જો મન રાખો ઠોર,
ગમ હો તે સબ છોર દે, અગમ પંથકુ દોર.
*
(૧૯૭) મેં મેરા ઘર જાલ્યા, લિયા પલિતા હાથ,
જો ઘર જાલો આપના, તો ચલો હમારે સાથ.
*
(૧૯૮) ઘર જાલે ઘર ઉગરે, ઘર રાખે ઘર જાય,
એક અચંબા દેખિયે, મડા કલકો ખાય.
*
(૧૯૯) કબીર! મસ્તક દેખ કર, મત ધરી બિશ્વાસ,
કબહુ જાગે ભુત હય, કરે પિંડકો નાશ.
*
(૨૦૦) મસ્તક તો તબ જાનીયે, આપા ઘરે ઉઠાય,
સહેજ શુન્યમેં ઘર કરે, તાકો કાલ ન ખાય.
*
(૨૦૧) સુલી ઉપર ઘર કરે, બિષ કરે આહાર,
તિનકો કાળ ક્યા કરે, જો આઠે પહોર હુશિયાર.
*
(૨૦૨) સહેજ શુન્યમેં પાઈયે, જહાં મરજી વહાં મન,
કબીર ચુન ચુન લે ગયા, ભીતર રામ રતન.
*
(૨૦૩) ફુલ થે સો ગિર પડે, ચરણ કમળસેં દૂર,
કળીયોકી ગત અગમ હય, તો તે રામ હજુર.
*
(૨૦૪) પાંચ ઈંદ્રિ છઠા મન, સત સંગત સુચંત,
કહે કબીર જમ ક્યા કરે, જો સાતો ગાંઠ નિચંત.

Categories: કબીરવાણી | Tags: | Leave a comment

સમય વિષે – કબીરવાણી



(૧૪૯) કબીર! કાયા પાહોની, હંસ બટાઉ માંહે,
ન જાનું કબ જાયગી, મોહે ભરોસો નાંહે.

(૧૫૦) કહત સુનત જુગ જાત હય, બિષે ન સુઝે કાળ,
કબીર કહેરે પ્રાંનિયા, સાહેબ નામ સંભાળ.

(૧૫૧) મુસા ડરપે કાળસું, કઠણ કાળકા જોર,
સ્વર્ગ ભુ પાતાલમેં, જહાં જાવે તહાં ઘોર.

(૧૫૨) ફાગણ આવત દેખકે, મન ઝુરે બનરાય,
જીન ડાલી હમ ક્રિડા કિયા, સોહિ પ્યારે જાય.

(૧૫૩) પાત ઝરંતા દેખકે, હસતી કુંપલિયાં,
હમ ચલે તુમ ચાલીયો, ધિરી બાપલિયાં.

(૧૫૪) પાત ઝરંતા યું કહે, સુન તરવર રાય,
અબકે બિછુરે કહાં મિલેંગે, દૂર પડેંગે જાય.

(૧૫૫) ફિર તરવરબી યું કહે, સુનો પાત એક બાત,
સાંઈયાં ઐસા સરજીયા, એક આવત એક જાત.

(૧૫૬) માલી આવત દેખકે, કલીયાં કરે પુકાર,
ફુલી ફુલી ચુની લિયે, કલ હમારી બાર.

(૧૫૭) ચક્કી ફીરતી દેખકે, દિયા કબીરા રોય,
દો પુંઠ બિચ આયકે, સાબેત ગયા ન કોય.

(૧૫૮) આરે પારે જો રહા, જીના પીસે સોય,
ખુંટ પકડકે જો રહે, તાકો પીસ શકે ન કોય.

(૧૫૯) કાળ સિરાને આ ખડા, જાગ પ્યારે મિત,
રામ સ્નેહિ બાવરા, તું ક્યું સોય નચિંત.

(૧૬૦) માટી કેરા પુતલા, માણસ ધર્યા નામ,
દિન દો ચાર કારણે, ફિર ફિર રોકે ઠામ.

(૧૬૧) ખડ ખડ બોલી ઠીકરી, ઘડ ઘડ ગયે કુંભાર,
રાવણ સરખે ચલ ગયે, જો લંકા કે સરદાર.

(૧૬૨) ધમ્મન ધબતી રહે ગઈ, બુજ ગયે અંગાર,
એહરન કબકા રહે ગયા, જબ ઉઠ ચલા લોહાર.

(૧૬૩) કાચી કાયા મન અસ્થિર, ધીર ધીર કામ કરંત,
જ્યું જ્યું નર નિધડક ફિરે, ત્યું ત્યું કાલ હસંત.

(૧૬૪) કાળ હમારે સંગ રહે, કૈસી જતનકી આસ,
દિન દશ રામ સંભાર લે, જબ લગ પિંજર પાસ.

(૧૬૫) પાવ પલકકી ખબર નહિં, કરે કાલકો સાજ,
કાળ અચાનક ઝડપેંગા, જ્યું તીતરકો બાજ.

(૧૬૬) કબીરા ગાફેલ ક્યું ફિરે, ક્યું સોતા ઘનઘોર,
તેરે સિરાને જમ ખડા, જ્યું અંધિયારે ચોર.

(૧૬૭) કબીર! જો દિન આજ હય, સો દિન નાહિં કાલ,
ચેત શકે તો ચેત લે, બીચ પડી હય ખ્યાલ.

(૧૬૮) યા અવસર ચેત્યો નહિ, ચુક્યો મોટી ઘાત,
માટી મિલન કુંભારકી, બહોત સહેગો લાત.

(૧૬૯) દરદ ન લેવો જાતકો, મુવા ન રાખે કોય,
સગા ઉસીકો કીજીએ, જો નેત નિભાવું હોય.

(૧૭૦) મનખા જનમ પાયકે, જબલગ ભજ્યો ન રામ,
જૈસે કુવા જળ બિન બન્યો, તોકો નહિં કામ.

(૧૭૧) જુઠે સુખકો સુખ કહે, માનત હ મન મોદ,
જગત ચબે ના કાલકા, કુછ મુખમેં કુછ ગોદ.

(૧૭૨) જો દેખા સો વિનાશ હિ, નામ ધર્યા સો જાય,
કબીર! ઐસા તત્વ ગ્રહો, જો સદગુરૂ દિયે બતાય.

(૧૭3) કબીર! આયા હય સો જાયગા, રાજા રંક ફકીર,
કોઈ સિંહાસન ચઢ ચલે, કોઈ બંધ જાત જંજીર.

(૧૭૪) સંગી હમારે ચલ ગયે, હમ ભી જાને હારે,
કાગજમેં કછુ બાકી હય, તાસે લાગી બાર.

(૧૭૫) કબીર! થોડા જીવના, માંડા બહોત મંડાન,
સબહિ છોડકે ચલ ગયે, રાજા રંક સુલતાન.

(૧૭૬) કાહે ચુનાવે મેડિયાં, કરતે દોડા દોડ?
ચિઠ્ઠી આઈ રામકી, ગયે પલકમેં છોડ.

(૧૭૭) જીન ઘર નૌબત બાજતી, હોતે છબ્બીશ રાગ,
સો ઘર હી ખાલી પડે, બેઠન લાગે કાગ.

(૧૭૮) જીન ઘર નૌબત બાજતી, મંગલ બાંધે દ્વાર,
એક હરિકે નામ બિન, ગયા જનમ સબ હાર.

(૧૭૯) કયા કરીએ ક્યા જોડીયે, થોડે જીવનકે કાજ,
છાંડી છાંડી સબ જાત હય, દેહ ગેહ ધન રાજ.

(૧૮૦) એક દિન ઐસા હોયગા, કોઈ કીસીકા નાહિ,
ઘરકી નારી કોણ કહે, તનકી નારી નાહિ.

(૧૮૧) જાગો લોકો મત સોવો, ન કરો નિંદસે પ્યાર,
જૈસો સ્વપનો રયનકો, ઐસો એ સંસાર.

(૧૮૨) ઉંચા ચઢ પુકારીયા, બુમત મારી બહોત,
ચેતનહારા ચેતીયો, શિરપે આઈ મોત.

Categories: કબીરવાણી | Leave a comment

માયા વિષે – કબીરવાણી



(૧૦૪) હરિકી ભક્તિ કર, તજ માયાકી ચોજ,
બેર બેર ન પાઈયે, મનખા જનમકી મોજ.

(૧૦૫) કબીર માયા પાપની, હરિસે કરે હરામ,
મુખ કુડિયાલી કુમતકી, કહને ન દે રામ.

(૧૦૬) મેં જાનું હરિકો મિલું, મોં મનમેં બડી આસ,
હરિ બિચ પાડે આંતરા, માયા બડી પિચાસ.

(૧૦૭) માયા માથે શિંગડા, લંબા નવ નવ હાથ,
આગે મારે શિંગડા, પિછે મારે લાત.

(૧૦૮) માયા તરવર ત્રિવિધકી, શોક દુઃખ સંતાપ,
શિતલતા સ્વપ્ને નહિં, ફલ ફીકો તન તાપ.

(૧૦૯) કબીર! માયા મોહિની, માંગી મિલે ન હાથ,
મન ઉતાર જુઠી કરે, તબ લગ ડોલે સાથ.

(૧૧૦) કબીર! માયા સાંપની, જન તાહિકો ત્રાય,
ઐસા મિલા ન ગારૂડી, પકડ પિંઠારે બાય.

(૧૧૧) માયાકા સુખ ચાર દિન, ગ્રહે કહાં ગમાર,
સુપને પાયા રાજ ધન, જાત ન લાગે વાર.

(૧૧૨) કરક પડા મેદાનમેં, કુકર મિલે લખ કોટ,
દાવા કર કર લડ મુંવે, અંત ચલે સબ છોડ.

(૧૧૩) હસ્તિ ચઢકર જો ફિરે, ચમર ચઢાય,
લોક કહે સુખ ભોગવે, રહે તો દોજખ માંય.

(૧૧૪) રામહિ થોરા જાનકે, દુનિયા આગે દિન,
વોહ રંક કો રાજા કહે, માયા કે આધિન.

(૧૧૫) માયા ઐસી શંખની, સામી મારે શોધ,
આપન તો રીતે રહે, દે ઔરનકો બોધ.

(૧૧૬) સંસારીસે પ્રીતડી, સરે ન એકો કામ,
દુબધામેં દોનોં ગયે, માયા મીલી ન રાખ.

(૧૧૭) માયાકો માયા મિલે, લંબી કરકે પાંખ,
નિર્ગુનકો ચિને નહિં, ફૂટી ચારોં આંખ.

(૧૧૮) ગુરૂકો ચેલા બિખ દે, જો ગાંઠી હો દામ,
પુત પિતા કો મારસી, યેહ માયાકે કામ.

(૧૧૯) જે માયા સંતો તજી, મુંઢ તાહિ લલચાય,
નર ખાય કર ડારે તો, સ્વાન સ્વાદ લે ખાય.

(૧૨૦) માયા હય દો પ્રકારકી, જો કોઈ જાને ખાય,
એક મિલાવે રામકો, એક નર્ક લે જાય.

(૧૨૧) ઉંચે ડાલી પ્રેમકી, હરિજન બેઠા ખાય,
નીચે બેઠી વાઘની, ગિર પડે સો ખાય.

(૧૨૨) માયા દાસી સંતકી,સાકુન્થકે સિર તાજ,
સાકુન્થકી શિર માનની, સંતો સેહતી લાજ.

(૧૨૩) કબીર! માયા ડાકની, સબ કોઈકો ખાય,
દાંત ઉપાડે પાપની, જો સંતો નેડી જાય.

(૧૨૪) એક હરિ એક માનિની, એક ભગત એક દાસ,
દેખો માયા ક્યા કિયા, ભિન્ન ભિન્ન કિયા પ્રકાશ.

(૧૨૫) માયા દીપક નર પતંગ, ભ્રમે ભ્રમે પડંત,
કહે કબીર ગુરૂ જ્ઞાનસે, એકાદા ઉબરંત.

(૧૨૬) કબીર! માયા પાપની, લોભે લોભાયા લોગ,
પુરી કાહે ન ભોગવે, વાંકો એહિ વિયોગ.

(૧૨૭) તૃષ્ણા સિંચે ના ઘટે, દિન દિન બઢતે જાય,
જવાસાકા રૂખ જ્યું, ઘને મેઘ કમલાય.

(૧૨૮) કામી અમૃત ન ભાવહિ, બિખ્યા લિની શોધ,
જનમ ગમાયા ખાધમેં, ભાવે ત્યું પરમોઘ.

(૧૨૯) એક કનક અરૂ કામિની, બિખ્યા ફલકુ ખાય,
દેખત હિ સે બિખ ચઢે, ખાયે તે મર જાય.

(૧૩૦) સાંધે ઈંદ્રિય પ્રબલકુ, જેઈસેં ઉઠે ઉપાધ,
મન રાજા બહેંકાવતે, પાંચો બડે અસાધ.

(૧૩૧) માયા માયા સબ કોઈ કહે, માયા લખે ન કોય,
જો મનસે ના ઉતરે, માયા કહિયે સોય.

(૧૩૨) માયા છોરન સબ કોઈ કહે, માયા છોરી ન જાય,
છોરનકી જો બાત કરે, તો બહોત તમાચા ખાય.

(૧૩૩) મન મતે માયા તજી, યું કર નિકસા બહાર,
લાગી રહી જાની નહિં, ભટકી ભયો ખુંવાર.

(૧૩૪) માયા તજી તો ક્યા ભયા, માન તજા નહિં જાય,
માને બડે મુનીવર ગલે, માન સબનકો ખાય.

(૧૩૫) માન દિયો મન હરખ્યો, અપમાને તન છીન,
કહે કબીર તન જાનીએ, માયામેં લૌ લીન.

(૧૩૬) માન તજા તો ક્યા ભયા, મનકા મતા ન જાય,
સંત બચન માને નહિં, તાકો હરિ ન સોહાય.

(૧૩૭) માયા છાયા એક હય, જાને બિરલા કોય,
ભાગે તાકે પિછે પરે, સનમુખ આગે હોય.

(૧૩૮) માયા સમી ન મોહિની, મન સમા નહિં ચોર,
હરિજન સમા ન પારખુ, કોઈ ન દીસે ઓર.

(૧૩૯) માયાસે કો મત મિલો, સબ બહેંલા દે બાંય,
નારદ સા મુની ગલા, તો કહાં ભરોસા તાય.

(૧૪૦) સાંકળ હું તે સબ હય, યેહ માયા સંસાર,
સો ક્યું છુટે બાપરે, જો બાંધે કિરતાર.

(૧૪૧) છોરે બિન છુટે નહિં, છોરનહારા રામ,
જીવ જતન બહોતરી કરી, પર સરે ન એકો કામ.

(૧૪૨) કબીર માયા મોહિની, જૈસી મીઠી ખાંડ,
સદગુરૂ કૃપા ભઈ, નહિં તો કરતી ભાંડ.

(૧૪૩) ભલ ભલા જો ગુરૂ મિલા, નહિ તો હોતી હાણ,
દિપક જોત પતંગ જ્યું, પડતા પુરી જાન.

(૧૪૪) કબીર! માયા ડાકણી, ખાયા સબ સંસાર,
ખાઈ ન શકે કબીર કો, જાકે રામ આધાર.

(૧૪૫) કબીર! જુગકી ક્યા કહું, ભવજળ ડૂબે દાસ,
પાર બ્રહ્મ પતિ છાંડકે, કરે દુનિકી આશ.

(૧૪૬) કબીર! યે સંસાર કો, સમજાવું કંઈ બાર,
પૂંછ જ પકડે ઘૈરકી ઉતર્યા ચાહે પાર.

(૧૪૭) જો તું પડા હૈ ફંદમેં, નિકસેગા ક્યું અંધ,
માયા મદ તોકું ચઢ, મત ભુલે મત મંદ.

(૧૪૮) માયા બડી હય ડાકની, કરે કાલકી ચોંટ,
કોઈ હરિજન ઉંબરા, પાર બ્રહ્મકી સોટ.

Categories: કબીરવાણી | Tags: | Leave a comment

Spiritual Diary (24/1)

Paramhansa Yogananda

January 24
Introspection

ઘણા લોકો પોતાની ભૂલોને દરગુજર કરે છે, પરંતુ બીજાને માટે કઠોરતાથી અભિપ્રાય બાંધે છે. બીજાની ખામીને માફ કરી અને આપણી પોતાની ખામીઓને કઠોરતાથી તપાસીને આપણી વર્તણૂંકને બદલવી જોઈએ.

Many people excuse their own faults but judge others harshly. We should reverse this attitude by excusing other’s shortcomings and by harshly examining our own.

Sri Sri Paramhansa Yogananda
“The Law of Success”


જાન્યુઆરી મહિનાના બધા જ વિચારો વાંચવા માટે નીચેની લિન્ક ઉપર ક્લિક કરશો.
http://shreesava.files.wordpress.com/2009/12/spiritual-diary-january.pdf


Categories: Spiritual Diary | Tags: , | Leave a comment

માટી કહે કુમ્હાર સે – કબીર

Categories: કબીરવાણી | Tags: , , | Leave a comment

Create a free website or blog at WordPress.com.